Annuleren
OK
×
Actievoerder
Vera Eliens

Vera Eliens

Na vijf maanden in Mexico is het zover: ik ga weer naar Nederland! De laatste weken waren druk en af en toe ronduit hectisch. Zo kwamen personen uit Ayotzinapa naar San Cristóbal, medestudenten en ouders van de 43 studenten uit Guerrero die verdwenen zijn. Zij hadden de hulp van Frayba ingeroepen bij het organiseren van hun bezoek, maar de plannen waren veranderd en zij lieten 's avonds weten de volgende dag al te komen. In één dag zijn er bijeenkomsten geregeld met verschillende organisaties, is er een optocht geregeld en is een persconferentie gepland (en alles nog dezelfde dag uitgevoerd). Het is uiteindelijk allemaal soepel verlopen, maar het was heel druk en af en toe een beetje chaotisch. Het was een bijzondere ervaring om dit allemaal te regelen en om enkele ouders van de verdwenen studenten te ontmoeten. Daarnaast is er een persconferentie geweest als aftrap van een nieuwe campagne van Frayba over gedwongen verhuizingen. Zoals gezegd in vorige blogs gebeurt het regelmatig dat mensen van hun land en uit hun huis verdreven worden. Deze campagne is erop gericht dit probleem zichtbaar te maken. De site van de campagne (ook in het Engels) is te vinden via deze link: http://www.rostrosdeldespojo.org/inicio/ Hier is ook een petitie te vinden. Graag allemaal tekenen! Maandag vertrek ik weer naar Nederland en dinsdag zal ik weer op Schiphol staan. Ik heb er zin in om naar Nederland te gaan, maar ik zal San Cristóbal zeker gaan missen. De stad is fijn, de mensen zijn gezellig en het werk is zwaar maar fantastisch. Ik ben dan ook van plan om snel weer terug te komen. Want het werk hier is nog lang niet klaar! Ik ga de laatste dingen regelen voordat ik in het vliegtuig stap. Tot volgende week in Nederland!
Vera Eliens

De afgelopen weken is er veel gebeurd hier in Chiapas. Zo zijn er verschillende persconferenties, optochten en fora geweest. Een van de gebeurtenissen die voor mij heel interessant was, was het foro de la tortura van Frayba (het forum over marteling). Gedurende de hele dag kwamen mensen aan het woord van verschillende organisaties die te maken krijgen met marteling, zoals het centrum voor de rechten van de vrouw en een organisatie die opkomt voor homorechten. Er waren ook enkele personen die over hun eigen ervaringen vertelden en er waren doktoren en psychologen die vertelden over hun professionele ervaring. Hoewel het heel interessant was om te horen wat er allemaal gebeurt en wat de kijk van de organisaties en de professionals is op de gebeurtenissen, was het ook een erg lange en vermoeiende dag. Het is toch intensief om zolang naar zulke ingrijpende verhalen te luisteren. Zo vertelde een jonge man over het feit dat hij regelmatig was opgepakt en gemarteld, alleen omdat hij met zijn vriend hand in hand over straat liep. Volgens de politie was dat strafbaar en hebben ze hem opgepakt en mishandeld. Hij wordt nog steeds bedreigd met zijn leven en hij zei dat dit eigenlijk erger is dan dat ze hem daadwerkelijk vermoorden, omdat hij dagelijks in angst leeft. Of het verhaal van een moeder die gedwongen werd te luisteren hoe haar dochters seksueel gemarteld werden. Daarnaast was er het verhaal van een advocate die een familie bijstaat. Een van de zoons is een tijd geleden op onduidelijke gronden opgepakt en meegenomen in een busje. Twee uur later is hij naar het ziekenhuis gebracht, maar hij was al overleden. De politie heeft gezegd dat de jongen zelfmoord heeft gepleegd door zich op te hangen, maar volgens getuigen waren er duidelijke tekenen van mishandeling. De familie probeert nu gerechtigheid te krijgen en de advocate helpt hierbij. Helaas wordt de familie bedreigd en de advocate en haar familie ook. Er worden berichten gestuurd en via de telefoon gezegd dat zij vermoord zullen worden, de zoon en de dochter van de advocate worden bedreigd met de dood en met verkrachting. Het is zelfs zo erg dat de familie en de advocate hun woonplaats hebben moeten ontvluchten. Wat ook veel indruk op mij heeft gemaakt de afgelopen weken waren de optochten die gehouden werden in heel Mexico. Dit had te maken met de 43 verdwenen studenten van Ayotzinapa, waar jullie wellicht over hebben gehoord in het Nederlandse nieuws. Op internet verschijnen foto's vanuit het hele land waarbij duizenden mensen te zien zijn die duidelijkheid en gerechtigheid eisen voor deze jongeren. Ook in San Cristóbal zijn twee optochten geweest. Tijdens de eerste optocht heb ik meegelopen. Het was erg indrukwekkend om met zoveel mensen de straat op te gaan. Er werden verschillende leuzen geschreeuwd, zoals "vivos los llevaron, vivos los queremos" (levend hebben ze hen meegenomen, levend willen we ze terug) en "gobierno farsante, que matas estudiantes" (neppe regering die studenten vermoordt). De tweede keer heb ik niet actief meegedaan, maar het was nog steeds bijzonder indrukwekkend. Uiteindelijk zijn de afgelopen dagen berichten gekomen dat de regering verschillende politieagenten en personen van een bende in Iguala heeft opgepakt op verdenking van betrokkenheid bij de zaak. Ook de burgemeester en zijn vrouw zijn gearresteerd en de gouverneur heeft zijn functie neergelegd. Helaas is het zo dat het hier niet zeker is dat hiermee gerechtigheid komt. Zoals vaak in Mexico is de kans groot dat de gearresteerde personen niet berecht worden. Het is zelfs te betwijfelen of de opgepakte personen daadwerkelijk iets met deze zaak te maken hebben of dat er zomaar mensen van de straat zijn gepakt die gemarteld zijn om een bekentenis te krijgen. De regering staat onder druk om deze zaak af te handelen, maar dat is geen garantie voor gerechtigheid. Helaas is dit de bittere realiteit van Mexico. Daarom is het werk van Frayba ook zo belangrijk. Ik ben dan ook blij dat ik langer gebleven ben, zodat ik hopelijk nog iets meer bij kan dragen aan het werk dat hier hard nodig is.
Vera Eliens

Eindelijk weer een nieuwe blog vanuit Mexico! De tijd is voorbij gevlogen en ik wil nog lang niet naar huis. De stad is geweldig, de mensen zijn hartelijk en het werk is uiteraard nooit af. Wat betreft mijn werk op kantoor de laatste weken is het helaas moeilijk veel te vertellen. Sommige van de zaken waar wij aan werken zijn nog niet of niet volledig in de pers geweest, dus ik mag niet alles vertellen. Ik ben vooral bezig met stukken overtypen, interviews uitwerken en informatie zoeken over zaken. Dit kunnen de mensen bij de afdeling waar ik werk dan weer gebruiken om hun zaken te onderbouwen bijvoorbeeld. Daarnaast help ik bij persvoorlichtingen en notuleer ik bij besprekingen binnen FrayBa en bij bijeenkomsten in comunidades. Zo worden er regelmatig cursussen gegeven (bijvoorbeeld over hoe mensen mensenrechtenschendingen moeten documenteren of hoe zij zich beter kunnen beschermen) of worden er besprekingen gehouden over de huidige situatie en welke stappen er hierna genomen moeten worden. Het is altijd erg druk met besprekingen en voorbereidingen, want zoals gezegd is er altijd veel te doen. Zo zijn wij bezig met verschillende zaken van personen die onterecht in de gevangenis zitten en die gemarteld zijn om een bekentenis te krijgen. Of met een project waarbij een weg aangelegd gaat worden tussen San Cristóbal en Palenque waarbij tientallen gemeenschappen van hun land weg moeten en/of waarvan hun (heilige) grond verwoest wordt. Of met zaken waarbij mensen van hun land verdreven worden door paramilitairen. Een van deze zaken is van een vrouw van 84 die al sinds 1967 op een stuk land woont waar zij samen met haar man een oogkliniek heeft gehad. Dit land is hen destijds geschonken door de familie van de toenmalige gouverneur. Sindsdien hebben zij en haar (inmiddels overleden) man daar mensen gratis van zorg voorzien. Inmiddels wil de huidige gouverneur (kleinzoon van die in 1967) dit land gebruiken voor zijn paarden. Daarom kwamen op 27 augustus 2014 politieagenten aan de deur van de dokter om haar het huis uit te zetten. Hierbij werden spullen uit het huis en uit de kliniek verwijderd en werden verschillende personen, waaronder een man van 91 jaar, met geweld gedwongen het pand te verlaten. In zulke gevallen hebben wij onder andere gesprekken met de mensen die contact hebben gehad met de politie, er wordt informatie verstrekt via internet, er worden persconferenties gehouden en nog veel meer. Er zijn nog veel meer andere zaken waar ik graag over zou willen vertellen, maar waar ik helaas niet meer over mag zeggen. Het is mij in elk geval duidelijk dat het werk van FrayBa hard nodig blijft. Het blijft daarom van het grootste belang om deze informatie te delen met andere mensen en om te blijven doneren! Dit is ook de reden dat ik heb besloten langer in Mexico te blijven en FrayBa nog een tijdje te helpen. Het duurt daarom nog iets langer voor ik weer in Nederland ben! Hiernaast wil ik hier nog even de tijd nemen om de mensen te bedanken die geld hebben gedoneerd via het rekeningnummer en die daarom niet op deze site verschijnen: M. Hersman A. Nicolai Stichting Melk en Zo Uitvaartzorg Ineke Lemmink Wagemaker Geen zorgen, jullie donatie is ontvangen. Het is alleen helaas niet mogelijk om deze donaties op het overzicht van de site te laten zien. NB: dit overzichtje is bijgewerkt t/m 29-7, dus mocht er een donatie niet tussen zitten, laat het me dan even weten. Ik ga nog even hard werken en genieten van de tijd die ik hier nog over heb!
Vera Eliens

Twee weken geleden zijn wij teruggekomen uit La Realidad. Dit is een dorp op ongeveer 3 uur rijden van San Cristóbal. La Realidad is Caracol I van de 5 caracoles (autonome gebieden van zapatisten) die er zijn. Hier is op 16 maart 2014 door paramilitairen een vrachtwagen met medicijnen en grind voor het bouwen van een slaapzaal tegengehouden. Op 2 mei zijn de paramilitairen teruggekomen. Hierbij hebben zij de school en de kliniek van de zapatisten vernield. Zij hebben zapatisten op de weg tegengehouden en bekogeld met stenen. De ongewapende compañeros hebben toen met hun vuisten gevochten. Eén van hen, José Luis Solís López, beter bekend als Galeano, is hierbij geslagen met knuppels en uiteindelijk een aantal keer in zijn lijf en uiteindelijk in zijn hoofd geschoten. Verschillende andere zapatisten raakten (ernstig) gewond. Dit is trouwens een van de redenen dat Subcommandante Insurgente Marcos zijn naam heeft veranderd naar Galeano, om deze medestrijder voort te laten leven (zie voor meer informatie over deze naamsverandering en over de situatie in La Realidad in het algemeen http://enlacezapatista.ezln.org.mx/2014/05/25/entre-la-luz-y-la-sombra/ - ook in het Engels). Op 5 mei zijn een aantal personen opgepakt, maar niet de personen die Galeano vermoord hebben. Hierom is ook een kampement opgezet in La Realidad, want de situatie is nog steeds niet opgelost. Het is zelfs zo slecht dat familieleden die tot verschillende partijen behoren niet met elkaar praten en elkaar niet groeten. Toen wij in La Realidad waren was net het Congreso Nacional de Indigenas (CNI) aan de gang. Dit is een evenement dat sinds 1974 gehouden wordt. De eerste bijeenkomst was een feest om Fray Bartolomé de Las Casas te herdenken, een bisschop die streed voor gelijke rechten voor indígenas. Als voorbereiding op deze bijeenkomst gingen inheemse groepen zich verenigen en zo zijn zij gaan nadenken over hun rechten. Zij hebben het hierbij gehad over landbezit, gelijkheid en gerechtigheid, de prijzen van voedsel, educatie en gezondheid. Hierdoor kwam men erachter dat in heel Chiapas de situatie hetzelfde was. Hierna zijn indígenas zich gaan organiseren en zijn er congressen en organisaties opgericht. Tijdens het CNI hebben de indígenas het gehad over problemen die spelen in verschillende comunidades en wat daaraan te doen is. Wij mochten niet alle dagen aanwezig zijn bij het CNI, alleen zaterdag en zondag waren mensen van buitenaf uitgenodigd. Wij werden persoonlijk uitgenodigd door de Junta de Buen Gobierno die naar ons kampement kwamen. Op zaterdag was de afsluiting van het congres, waarbij de conclusies gepresenteerd werden. Op zondag was een persconferentie, waar wij ook bij mochten zijn. Het was erg indrukwekkend om zoveel mensen bij elkaar te zien (het waren ongeveer 1800 personen), waarvan de meerderheid bivakmutsen droegen. Hoewel het in eerste instantie voor mij nogal overweldigend was om bij zo'n groot evenement te zijn en om zoveel zapatisten in het echte leven te zien, werd het snel "gewoon". Op tv komen zapatisten op mij vaak intimiderend over, maar toen ik daar te midden van zoveel zapatisten was bleek de sfeer heel vrolijk en gemoedelijk. Er werden wel veel veiligheidsmaatregelen getroffen, maar iedereen heel hartelijk. Het was voor mij heel bijzonder om bij dit congres te zijn, want dit is normaal iets dat je alleen op internet ziet. Daarnaast hebben wij ook Moisés, Tacho en Galeano gezien (zie foto's). Dat kan toch niet zomaar iedereen zeggen! Behalve de drukte van de grote menigte mensen die bij het CNI aanwezig was en de helikopters van de regering die dagelijks overvlogen om alles in de gaten te houden was het verder gelukkig erg rustig in het kampement. Sommige mensen hebben geholpen met het bouwen van de nieuwe school, andere mensen hebben vooral boekjes gelezen. Je mag verder niet van het kampement af en je mag alleen praten met de mensen die zijn aangewezen als contactpersonen, dus veel was er ook niet te doen. Inmiddels ben ik weer terug in San Cristóbal. Bij FrayBa ben ik nu begonnen bij Zona Los Altos, waarbij ik vooral help met informatie zoeken en waarbij ik regelmatig naar dorpen ga om zaken te bespreken met mensen. Volgende keer meer hierover! Iedereen trouwens heel erg bedankt voor de donaties en berichtjes! Ik heb de laatste tijd helaas weinig beschikking tot internet en ik heb niet van iedereen contactgegevens, dus ik kan niet altijd iets van me laten horen. (En daarom komt dit bericht ook met vertraging.) Maar het is in ieder geval heel fijn om te weten dat mensen dit volgen en dat ik met mijn verhalen mensen in Nederland kan bereiken.
Vera Eliens

dakje met Geef-logo
opgehaald van
0%

donaties

0

dagen te gaan

Steun deze actie door mee te doen als teamlid.

deelnemen actie Deelnemen aan deze actie

Delen

De opbrengst van deze actie gaat naar
Deelnemen
×
Deelnemen aan deze actie