OK
×
Actievoerder
Jacques de Swart

Jacques de Swart

Update na laatste etappe van Rambouillet naar Parijs

Na kort maar uitstekend geslapen te hebben stappen we in Rambouillet ten zuidwesten van Parijs op de fiets zonder Klaas, die apart naar Nederland reist. We fietsen door het prachtige Parc Naturel Régional de la Haute Vallée de Chevreuse met veel bos, klassieke buitenhuizen en net geasfalteerde, stille wegen, waarop de flecheurs ons zijn voorgegaan. "Parijs is nog ver" is zo'n gevleugelde uitspraak dat de rillingen over mijn rug lopen als we 20 km voor de finish de Eiffeltoren op zien doemen aan de horizon.

Gerben laat deze etappe nog even zien dat hij op het vlakke de grootste motor heeft. Op de twee klimmetjes van de vierde categorie toont Jan voor de laatste maal zijn hegemonie. In een Tour over drie weken is Jan niet alleen de oudste, maar ook de sterkste van ons. Edwin lijkt wat laat in vorm te komen en rijdt nu alsof hij zin heeft in een vierde week. Of komt het door zijn hartslagmeter, die vandaag al in zijn koffer zit en niet als dictaat kan fungeren? Even later passeren we het Louvre en draaien we de Champs Ëlysées op. Het welkomstcomité, dat ons vlak voor de Arc de Triomphe staat op te wachten, oogt indrukwekkend, vooral omdat mijn voltallige gezin in de personen van Pris, Sanikem, Jacob en Elena er onderdeel van uitmaken. Het moment dat ik ze nog net niet zie staan vormt een record in de zin dat ik sinds ik vader ben niet eerder zoveel tijd zonder mijn kinderen doorbracht.

Het is gelukt. De 86.400 tellen oploop die we van de profs hebben gekregen zijn voldoende om eerder dan zij in Parijs aan te komen. En uiteraard laat ik niet onvermeld dat wij de klim naar Tignes en de Cormet de Roselend in tegenstelling tot de profs wél hebben bedwongen. Wat is het zwaar? De eerste 7 km van de klim naar Val Thorens waren mentaal zwaar en de buikpijn na mijn wateroverdosis was fysiek zwaar maar het overgrote deel was puur genieten. De grootste prestatie is mijns inziens het besluit nemen om de Tour te gáán fietsen. Dat besluit vervolgens uitvoeren is gemakkelijker. Het lijkt op het hebben van een executive MBA. Dat correleert sgnifiicant met succes in het bedrijfsleven, zo blijkt uit onderzoek. Verrassend genoeg wordt deze correlatie niet veroorzaakt door het volgen van een MBA, maar louter door het je inschrijven voor een MBA. De ambitie tonen om geld, tijd en moeite te besteden is dus voldoende. Nadat je bent ingeschreven voor een MBA kun je vervolgens lekker gaan fietsen om net zoveel succes te boeken als wanneer je de colleges volgt. Wie denkt dat je heel veel moet trainen om een Tour te kunnen rijden, kan ik verzekeren dat het volstaat om voldoende te trainen om de eerste etappe uit te rijden. De rest van de training vindt plaats in de eerste week. Eigenlijk duurt de echte Tour dus maar twee weken.

Welke titel vat deze verzameling blogs nu het beste samen? "De wind is tegen, het plat is vals" klinkt weliswaar poëtisch maar het parcours ging te veel serieus op en af en we hadden ook wind mee. "Mamils in France", waarbij Mamil staat voor Middle-Aged Men in Lycra, bekt lekker, maar hoewel we op Klaas na middle-aged zijn, voelen we ons dat niet. Voordeel van deze titel is wel dat het benadrukt dat ik dit nooit volbracht zou hebben zonder de dynamiek van een groep mannen die drie weken uit de tweede helft van hun leven voor de Tour vrijspelen. "Wiskunde op de fiets" blijkt een een mediagenieke titel te zijn, want Radio 1 heeft mijn blog ontdekt en wil dat ik overmorgen in de uitzending over Wiskunde op de Fiets en de Lakisama Foundation vertel. Het aantal afleveringen is echter te klein in verhouding tot alle fietsgerelateerde wiskunde. "Hydrateren kun je leren" zou kunnen als titel, maar legt de focus teveel op de eerste week, toen ik het volgende, simpele recept nog niet toepaste: Drink altijd iets te veel, zodat je elke stop aan je plas kunt zien hoe je ervoor staat. Wit is goed. Lichtgeel betekent dat je het komende uur meer moet drinken. Bij donker-oranje ben je de klos. De komst van de man met de hamer is dan onafwendbaar. Voor "Weegschaaltje op de grond, wiens buik is weer rond?" geldt hetzelfde. Voldoende eten is een belangrijk aspect van een Tour rijden, maar niet heel ingewikkeld: Als je na elke 40 minuten fietsen wat eet, een extra lik boter bij ontbijt en lunch op je brood smeert en 's avonds het vetste toetje kiest, is dit aspect voldoende afgedekt. Ik kies uiteindelijk voor de titel "Aventure un jour avant" om de volgende redenen. 1. Deze is in het Frans, en het is erg moeilijk om niet van Frankrijk te gaan houden na langs de mooiste plekjes gevoerd te worden. 2. Overal waar wij kwamen heerste de "un jour avant" opwinding. Net als een Elfstedentocht verbindt de Tour mensen op een positieve manier. 3. Een avontuur is het, want je weet van te voren niet wat je te wachten staat. Kunnen we de weg vinden? Krijg ik zadelpijn? Kan ik de groep bijhouden? Is het hotel wel geboekt? Gaat het regenen? Nemen wegversperrende gendarmes wel op tijd hun koffiepauze? Blijft mijn fiets heel? Hoe presteer ik op een hoogte van 2600 meter? Hoe ga ik me in de derde week voelen? Juist het avontuurlijke karakter maakt dat ik hier een tijd op kan teren. 4. De titel leidt af van fietsen. In vergelijking met bijvoorbeeld voetbal of schaatsen is fietsen maar een eenvoudige bezigheid. Weliswaar komt er wat techniek kijken bij dalen, maar daar besteed je verhoudingsgewijs weinig tijd aan. De kern van fietsen is in de woorden van Dylan: "Niet zeuren maar trappen".

Tot slot wil ik nog een aantal mensen bedanken:

  • De vele donateurs voor hun gulle gaven, die het mogelijk maken om 182 schooluniformen te kopen voor Keniase kinderen, zodat zij naar school kunnen om hun onafhankelijkheid tin de toekomst te vergroten.
  • Myrthe van der Plas voor het samen opzetten van deze fundraising actie.
  • Alle vrienden, collega's, familie, buren en bekenden voor hun betrokkenheid via geef.nl, whatsapp, sms, email of telefoontjes hun betrokkenheid hebben getoond.
  • De flecheurs en niet te vergeten de deflecheurs voor de route.
  • De leden van het welkomstcomité op de Champs Èlysées voor het maken van de reis naar Parijs en hun enthousiasme.
  • Jan Ridder, Dick, Jozien en Monique voor hun uitstekende begeleiding.
  • Gastrijders Christjan, Wieger, Axel, Pim en Klaas voor hun kopwerk en gezelligheid.
  • Axel nog eens extra voor het bedenken van het concept en het boeken van de hotels in de tweede week.
  • Pim nog eens extra voor de ombouw van de bus waardoor er 7 fietsen, 7 mensen inclusief bagage in pasten.
  • Mijn gezin voor haar betrokkenheid, ondersteuning en het verlenen van de tijdelijke ontheffing van mijn vaderlijke taken. 
  • Jan, Gerben en Edwin voor het samen organiseren en beleven van dit avontuur.
Jacques de Swart

Update na etappe 20 van Albertville naar Val Thorens

Na een korte, klamme woelnacht in ons hotel de "Inn Design" in Moutier vragen we ons tijdens het ontbijt af waar "Design" op slaat. Dit hotel bungelt onder aan de ranking op kwaliteit van de 20 hotels waar we tot nu toe verbleven. We hebben allemaal slecht geslapen en niemand heeft zin om te fietsen. Dat de eerste klim, de Cormet de Roselend, 19,9 km lang is draagt daar aan bij. Monique pakt haar rol als coach en zegt: "Als ik vroeger geen zin had, zei mijn vader: 'Hier heb je een kwartje, ga maar een potje zin kopen'". Een kwartje heb ik nog, dus ik koop onder aan deze Cormet een potje zin. Het is 8 uur 's ochtends en stil. De eerste 10 km van de klim liggen prachtig en koel in haarspeldbochten tussen de bomen. De stijgingspercentages zijn zo regelmatig dat de flaw of averages er geen grip op krijgt. Dan breekt het parcours door de boomgrens en krijgen we een kadootje in de vorm van drie vlakke kilometers langs een prachtig bergmeer. De laatste 6,6 km lopen door een dal waarin het geklingel van koeienbellen de Alpensfeer completeert. Deze setting en het potje zin overwinnen de vermoeidheid en doen genieten.

Na de afdeling dient de volgende klim zich snel aan. Deze is in vergelijking met de Alpenreuzen die we deze week beklimmen niet meer dan een vluchtheuvel. Toch probeer ik te snappen waarom de parcoursmakers hun oog op deze klim hebben laten vallen. Het is een klim die ons parallel aan de vrijwel vlakke hoofdweg van Bourg-Saint-Maurice naar Moutiers naar een hoogte van vijf Domtorentjes brengt, waarna het parcours terugdaalt naar diezelfde hoofdweg. In deze Tour zitten 57.000 hoogtemeters, zo'n 12.000 meer dan in 2014. Waarom waren de makers op zoek naar extra hoogtemeters? Was dit een ultieme, maar inmiddels mislukte poging om eindelijk een Fransman in de persoon van Bardet of Pinot de Tour te laten winnen? Met het overdenken van deze complottheorie glijdt er weer een klim voorbij.

Maar dan komt de klim naar Val Thorens. Deze is 33 km lang eindigt 1843 hoger dan waar hij begint. Ik ben inmiddels redelijk ervaren in hoe ik een lange klim moet aanpakken. Bij een typische klim van de buitencategorie, bijvoorbeeld de Tourmalet van 19 km lang, rijd ik tot de laatste 10 kilometer zonder na te denken over fietsen, tijd of afstand. Ik wacht al mijmerend over bijvoorbeeld toekomstige blogjes tot de laatste 10 kilometer aanbreken. De klim is dan gereduceerd tot een klim van de eerste categorie die prima te doen is. De eerste vijf kilometer daarvan fiets ik met focus op alle statistieken die ik maar kan vinden. Die op mijn tellertje, die op de paaltjes langs de weg en die in mijn hoofd uit de Tourgids. De laatste vijf zijn een kwestie van aftellen. Zo'n strategie faalt hopeloos bij een klim van 33 km, want hoe kom je de eerste 23 km door? De oplossing schuilt in de kadootjes die worden uitgedeeld op 7, 11, 15 en 22 km. Dit zijn stukjes van een kilometer (of soms zelf meer) vlak (of soms zelfs dalend). Het lukt uiteindelijk om boven te komen door deze als richtpunt te nemen met het besef dat als strik om het laatste kadootje Monique na 22 km klaar staat met verse bidons. Toch beschouw ik de eerste zeven kilometers van deze klim mentaal gezien als de zwaarste van deze Tour. Val Thorens is een prachtig ski-oord, maar er naar toe fietsen is geen aanrader. Rijd liever de Cormet de Roselend op!

In Val Thorens volgen we het spektakel bij de profs live op tv in een café onder het genot van een biertje in plaats van hersteldrank. Even lijkt het erop dat de organisatie, nadat de extra hoogtemeters niet werkten voor Bardet en Pinot, met sneeuw gaat gooien als Bernal en Kruiswijk wegrijden bij Alaphilippe. Beelden van de Noorse tv laten echter zien dat er rond de Col d'Iseran, die er gisteren nog zo mooi bij lag toen wij erover heen reden, inmiddels meer aan de hand is dan wat manipulerende Fransen aan kunnen richten. Juist als wij beginnen aan onze verplaatsing naar Parijs begint het ook in Val Thorens te regenen. De laatste etappe naar Parijs zal ook voor ons nat worden, maar dan nog zijn de weergoden ons goed gezind geweest. Onderweg horen we dat ook de afdaling van de Cormet de Roselend inmiddels onbegaanbaar is, dus volg mijn advies van zojuist niet onmiddellijk op.

À demain!

Jacques de Swart

Update na etappe 19 van Saint-Jean De-Maurienne naar Tignes

Vandaag rijden we een etappe die qua afstand alleszins meevalt: 126,5 km. Er zitten wel vier klimmen in waarvan de Col d'Iseran van de buitencategorie is en naar het dak van de Tour leidt: 2770 meter. Edwin had gisteren van de koninginnerit een prinsesserit gemaakt door de etappe met zo'n 100 km in te korten en rijdt vandaag sterk. Klaas heeft gisteren de laatste twee uur in het rood gereden en besluit een dagje in de bus naast Monique te gaan zitten. Als je ooit een aanbod krijgt om als gastrijder een week mee te gaan om de Tour voor te fietsen, is mijn advies om de eerste week te kiezen. Als je zoals Klaas later aansluit, beland je tussen een eigenaardig soort mensen met een centimeter eelt onder hun kont die elke etappe korter dan 180 km waarin minder dan 16 gestapelde Domtorens beklommen moeten worden als een halve rustdag beschouwen. Voordeel voor Klaas is dat hij vier jaar geleden al overtuigend heeft bewezen een hele Tour te kunnen fietsen.

Door de lange dag van gisteren stappen we pas om 9 uur op de fiets. Het is warm tijdens de eerste 33 km rond een hoogte van 600 meter. Zelfs Jan, normaal gesproken niet onze beste drinker zolang het om water en isotone dorstlesser gaat, heeft dan zijn twee bidons al leeg. We stijgen door naar 1700 meter hoogte naar een prachtig, bijna onbewoond dal op weg naar de Col d'Iseran. We doorbreken de boomgrens als we beginnen aan de klim en fietsen tussen sneeuw met uitzicht op gletsjers. De Col d'Izoar doet zijn naam eer aan want die is zwaar. En de Col d'Iseran? Is die is er an voordat je er erg in hebt? Nee. Ik vind hem wel gemakkelijk dan de Col d'Izoar, mede doordat hij als hoogste bergpas van Europa inspirerender is, maar hij is niet zomaar voorbij door de zogenaamde flaw of averages.

Het is namelijk weer tijd voor een aflevering van wiskunde de fiets. De flaw of averages gaat over de misleidende werking van gemiddelden. Als je niet kunt zwemmen, is het wel degelijk mogelijk om te verdrinken in een meer dat gemiddeld 25 cm diep is, want dat meer kan voor 5% bestaan uit een gedeelte van 3 meter diep waar je net in valt, en dat het meer voor de rest maar 10,5 cm diep is, helpt je dan niet. Bij een berg op fietsen kan er ook sprake zijn van deze flaw of averages. Bij elke beroemde klim staan paaltjes langs de weg die het gemiddelde stijgingspercentage voor de komende kilometer aangeven. Onze Tour de France gids hoogteprofielen met daarin ook gemiddelde stijgingspercentages per kilometer. Waar de paaltjes langs de weg van boven naar beneden rekenen, rekent de gids van beneden naar boven. De paaltjes langs de weg tellen dus de kilometers tot de top, de hoogteprofielen in onze gids tellen de kilometers vanaf het begin van de klim. Als een heel steil stuk in de klim volgens de paaltjes ten opzichte van de gids in de volgende, toch al best steile kilometer valt, kan het gemiddelde stijgingspercentage volgens de paaltjes dus hoger zijn dan dat volgens de gids. Toegewijde atleten die wij zijn, bestuderen wij van tevoren de hoogteprofielen nauwkeurig. Onze gids telt voor de Col d'Iseran drie "zwarte" kilometers, waarbij zwart staat voor minstens 9% stijging. Net als ik denk, die "Col is er an", kom ik volgens de paaltjes langs de weg in een vierde zwarte kilometer terecht. Dat is een dusdanige tegenvaller dat ik mijn streven om mijn twee grootste kransjes achter, de 27 en de 30, op deze Col schoon te houden, terstond laat varen en ik serieus aan de bak moet. Die vermaledijde flaw of averages!

De afdaling van de Col d'Iseran loopt goed en geeft een prachtig zicht op Val d'Isere. Mijn vijfde remblok doet uitstekend zijn werk en ook mijn hangen in een hoek lijkt al een klein beetje op dat van Fabian Cancellara. Toch moet ik elke keer dat mijn snelheid de 75 km/u nadert, denken aan Erik Breukink, die ooit zei dat hij teveel vader was om echt snel te dalen. Julian Alaphilippe heeft daar vandaag duidelijk geen last van.

De laatste klim brengt ons naar Tignes. We fietsen eerste langs het stuwmeer, waar op de bodem een dorp ligt dat de Franse regering inclusief de laatste nimby tegenstanders heeft laten onderlopen (nimby staat hier voor not in my backyard: we zijn voor waterkrachtcentrales, maar niet in onze achtertuin). 10 minuten nadat we gefinished zijn, barst regen, hagel en onweer los.

Voor morgenmiddag wordt wederom regen voorspeld tijdens de 33,4 km lange klim naar Val Thorens. Volgens onze gids zit daar maar één zwarte kilometer in. Ik hoop dat de flaw of averages mij niet weer te grazen zal nemen en dat het weer zal lukken om op tijd binnen te zijn.

À demain!

Jacques de Swart

Update na etappe 18 van Embrun naar Valloire

De koninginneetappe doet zijn naam eer aan. Hoewel we het ontbijt nog weten te vervroegen lukt het ons niet om voor 19:10 te finishen. Netto besteden we vandaag 9 uur en 23 minuten op de fiets. Bruto komt daar nog wat tijd bij omdat drie gendarmes ons niet door wil laten op de route in Guillestre. Gerben rijdt een stukje terug om de bus te waarschuwen. Net vandaag doet zijn navigatie het niet en raakt hij van de route af. De gendarmes zien inmiddels op hun horloge dat ze recht hebben op een koffie pauze, dus de rest kan gewoon door fietsen op de route. Leve de Franse politie-cao! We proberen elkaar hiervan op de hoogte te brengen en te vinden via de talloze apps die we hiervoor hebben maar de verbindingen zijn slecht. Al met al kosten deze drie gendarmes ons drie kwartier vertraging.

Wederom is het vandaag heet, maar dat probeer ik positief te zien. Stel dat ik pas volgend jaar de Tour zou fietsen, dan was het waarschijnlijk nog heter geworden, gegeven dat nu het ene hitterecord na het andere gebroken wordt. Gelukkig zitten we vandaag ook veel boven de 2000 meter hoogte, waar het koeler is en waar het ook wat begint te betrekken. Het voorspelde onweer blijft beperkt tot een paar spatten regen in de afdaling van de Col d'Izoard. 

De beste lunch van deze Tour genieten we vandaag, al pootje badend in de Torrent d'Izoard, een ijskoude stromende bergbeek. We voelen ons God in Frankrijk, met als enig smetje het besef dat we na de lunch nog twee cols van de buitencategorie moeten beklimmen. 

We zijn allemaal compleet gaar, maar de kans dat we na deze etappe ook Parijs gaan halen begint te groeien...

 

Jacques de Swart
dakje met Geef-logo
opgehaald van
0%

donaties

0

dagen te gaan

Deelnemen
×
Deelnemen aan deze geefactie