Annuleren
OK
×
Actievoerder
Inge Kuiphuis

Inge Kuiphuis

Als mensenrechtenwaarnemer in een inheems en autonoom natuurreservaat van de Zapatisten Ik heb al veel gehoord over HUITEPEC, een plek in de bergen aan de rand van de stad San Cristobal de las Casas. Vanaf het dakterras van Junax, waar ik woon, heb ik uitzicht op de antennes. Het is een plek waar regelmatig waarnemers naartoe gaan vanwege spanningen sinds het gebied in 2007 is uitgeroepen tot INHEEMS EN AUTONOOM ECOLOGISCH RESERVAAT door de Zapatisten. In tegenstelling tot veel andere plekken waar je als waarnemer naartoe gaat, vliegen hier de dagen voorbij omdat de dag begint met een ongeveer 3 uur durende wandeling door het reservaat. Het is een plek met fantastische uitzichten, maar voor de 9 zapatisten families hier, staat het leven in teken van de strijd voor de bescherming van het grondgebied. Heuvel van water gewild bij velen De bergen van Huitepec staan in de belangstelling van veel verschillende partijen. Transnationale ondernemingen zijn geinteresseerd in het WATER, anderen willen er WONINGEN BOUWEN onder druk van de bevolkingsgroei van San Cristobal de las Casas, TOERISTISCH is het een interessant gebied. De bewoners van de tweede sectie in Huitepec willen een stokje steken voor deze moderniseringsgolf. Deze bewoners, behorend tot de inheemse tsotsil gemeenschap, zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van dit bos. Daarom besloten de zapatisten het gebied uit te roepen tot natuurreservaat en het gezamenlijk te beschermen. Dit in lijn met het recht op zelfbestuur en het recht op grond. Op weg naar Huitepec Voor we het reservaat Huitepec binnenmogen moeten we eerst toestemming vragen bij het BESTUURSCENTRUM VAN DE ZAPATISTEN in Oventic. Nadat een van de mannen met typische bivakmuts onze namen noteert mogen we al vrij snel naar de 'Goede Regering' om een papier te verkrijgen dat ons toestemming geeft in Huitepec te verblijven. Teruggekomen in San Cristobal gaan we met de taxi naar Huitepec. Het is een prachtige rit waarbij we al slingerend de berg op rijden en uitkijken over een deken van wolken. Aangekomen bij het kampement in Huitepec bevinden we ons op ruim 2700 meter. Zoals gewaarschuwd is het er flink koud. Een van de Zapatisten laat ons het houten huisje zien waar we zullen verblijven. Van de binnenkant is het voorzien van plastic om de wind een beetje tegen te houden. Er bevinden zich 4 houten bedden en een gaskooktoestel, maar aangezien het koud is koken we bijna ons hele verblijf op het houtvuur. Reservaat beheerd door Zapatisten Een van de compa's (zoals zapatisten elkaar en hun medestanders noemen) vertelt ons wat meer over het kampement in Huitepec. Tot 2009 waren er nog veel spanningen met overige bewoners die het niet eens waren met de bescherming van het gebied door de Zapatisten. Regelmatig werd er hout gekapt, water afgetapt en werden bloemen en voedsel geroofd. Nu is het al een hele tijd rustig. Sinds de Zapatisten het tot een reservaat hebben uitgeroepen wordt een gebied ter grootte van 102 hectare GEMEENSCHAPPELIJK BEHEERD. Elke dag doet afwisselend een van hen een ronde door het gebied. In Huitepec wonen op dit moment 8 zapatisten families. Andere families die eerder wel tot de Zapatisten behoorden zijn afgehaakt, vooral vanwege de taak het reservaat te beschermen. Dit neemt veel tijd in beslag, waardoor het moeilijk te combineren is met een andere baan. Bovendien biedt de regering hulp aan mensen die hun strijd stoppen. 'Deze programma's bieden ze alleen aan in gebieden waar Zapatisten zijn', aldus een van de wachters die een praatje kwam maken. Wandelen door beschermd gebied Bij de eerste dagelijkse wandeling laten de kinderen die met ons meelopen zien dat je de rode bloemetjes die er groeien kunt uitzuigen voor een zoetige smaak. Er zijn kleine appeltjes te vinden, blaadjes om thee van te trekken en ongetwijfeld zijn er nog vele andere planten te vinden die bruikbaar zijn. Slingerend aan de LIANEN, klimmend in de bomen en op zoek naar allerlei planten en beestjes vermaken de kinderen zich prima. De volgende dag lopen we mee met een vrouw die ons naar een plek brengt om BLOEMEN te plukken die ze vervolgens verkoopt in San Cristobal de las Casas. Tijdens een andere wandeling komen we langs de gemeenschap Alcanfores. We zien de pijpen die vanuit de een waterbron binnen het reservaat van de zapatisten gaat naar de gemeenschap Alcanfores. Doordat de hoeveelheid water die de gemeenschap gebruikt vele malen groter is dan wat normaal gesproken nodig is gaan de geruchten dat het water wordt verkocht aan de nabije COCA COLA FABRIEK. De laatste dag lopen we vlak langs de antennes vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op San Cristobal. Al met al verliep het heel rustig, maar voor de Zapatisten vraagt de bescherming van het gebied veel werk. De aanwezigheid van waarnemers in Huitepec is dan ook bovenal een morele steun. Het geeft aan, ook aan de andere bewoners, dat ze er niet alleen voor staan.
Inge Kuiphuis

Veel heftige verhalen Eind november/ begin december liep ik twee weken mee op de afdeling 'Zona Altos' van Frayba. Op deze afdeling worden inheemse groepen uit de Zona Altos in Chiapas bijgestaan in hun strijd voor rechtvaardigheid. Ze documenteren gebeurtenissen, geven (juridisch) advies, zorgen voor publieke bekendheid van de gebeurtenissen en werken samen met andere organisaties om de regering op te roepen iets te doen aan deze misstanden. Mijn werk bestond onder andere uit het invoeren van interviews in de computer, het zoeken van informatie over (politieke) organisaties in de regio; ik ging mee naar een vergadering in Acteal over de een mogelijke terugkeer van de bijna 100 vluchtelingen naar Puebla (in ieder geval voor de koffieoogst) en er waren nog tal van andere klusjes. Elke dag las of hoorde ik zo verhalen, waarvan ik me nauwelijks kan realiseren dat het echt gebeurt. Zoals het verhaal van de vluchtelingen uit Banavil die hun verhaal kwamen vertellen tijdens een persconferentie op het kantoor van Frayba. Vluchtelingen uit Banavil doen persoonlijk verslag De situatie van de vluchtelingen uit Banavil is een van de processen die de afdeling Zona Altos bijstaat. Zo werd er op 4 december een persconferentie georganiseerd om bekend te geven aan hun situatie en de regering op te roepen om iets te doen. Het verhaal van de vluchteling uit Banavil begint in 1996, toen Alonso Lopez Ramirez hen uitnodigde om een basis van het Zapatische Nactionale Bevrijdingsleger (EZLN) te worden. Hij was een van de vertegenwoordigers van de EZLN. "Na een tijdje zei hij dat we ons zouden terugtrekken als EZLN basis", vertelt Lorenzo Lopez Giron in een video die is gemaakt over hun situatie, "want hij begon hulpprogramma's van de regering te ontvangen, op het gebied van woning, het 'kansen-programma', PROCAMPO en meer. En hij was er niet blij mee dat wij niet hetzelfde deden'. Vanaf die tijd werden de families, die de programma's van de regering niet accepteerden, op verschillende manieren lastig gevallen en bedreigd. Uiteindelijk heeft dit geleid tot de kidnapping en waarschijnlijk de moord op Alonso Lopez Luna. De moord op Alonso Lopez Luna Het is 4 december 2011. De familie Lopez Luna zet koffie, bakt tortilla's en ontbijt om zich op te maken voor een mis in Tenejapa. Dan vallen leden van de politieke partij PRI hun huis met geweld binnen, gewapend met stokken, stenen en vuurwapens. Ze nemen de vader, Alonso Lopez Luna, mee en zijn broer Lorenzo Lopez Giron raakt gewond en wordt gevangen genomen. Verder wordt Francisco Santiz Lopez, simpatizant van de EZLN, voor 14 maanden onterecht beschuldigd van de moord op een van de mensen die het huis van Alonso Lopez Luna binnenvielen. Pas na een intensieve internationale campagne wordt Francisco Santiz Lopez vrijgelaten. Later wordt een arm gevonden, waarvan de familie bevestigt dat het de arm is van Alonso Lopez Luna, vanwege een leedteken op een van de vingers. Een onmenselijk leven Als gevolg van dit geweld vluchten vier families uit Banavil, 14 mensen in totaal, naar San Cristobal de Las Casas. Ze hebben hun huis en land achter moeten en laten en leven op dit moment in onmenselijke omstandigheden: in een zeer kleine woning, zonder drinkwatervoorziening en zonder toegang tot medische hulp. Ondertussen lopen de daders, van wie de namen bekend zijn op vrije voet, terwijl de slachtoffers zelf worden beschuldigd. Vanwege deze situatie is Frayba van mening dat: mensenrechten worden geschonden: integriteit en persoonlijke veiligheid, eerlijk proces, juridische waarborg, bewegingsvrijheid en verblijf. Deze rechten zijn allen opgenolmen in internationele overeenkomsten die ook zijn getekend door de Mexicaanse overheid. Daarom eist Frayba het volgende: - Dat zo snel mogelijk omstandigheden worden gecreerd zodat de vier families terug kunnen keren naar Banavil - De uitvoering van de arrestatiebevelen tegen 13 mensen die worden beschuldigd van de gedwongen verdwijning van Alonso Lopez Luna en de mishandeling van Lorenzo López Giron. - De annulering van de arrestatiebevelen tegen Alonso López Luna, Pedro en Antonio López Girón, simpatisanten van de EZLN en slachtoffers van de gewapende aanval op 4 december 2011. - De bekendmaking van de verblijfplaats van Alonso López Luna, die sinds 4 december 2011 is verdwenen. Op You Tube is een filmpje te zien waarin de slachtoffers in detail vertellen wat hen is overkomen (Spaanstalig): http://www.youtube.com/watch?v=hyuMJEV6W7s
Inge Kuiphuis

Tegen straffeloosheid, de herinnering In Chiapas is sinds 1994, na de opstand van de Zapatisten een oorlog met lage intensiteit gaande. De Zapatisten kwamen in opstand tegen de lange geschiedenis van onderdrukking van de inheemse bevolking. De oorlog die de regering sinds die tijd voert lijdt tot een groot aantal mensenrechtenschendingen, waarvan met name inheemse mensen die opkomen voor hun rechten het slachtoffer zijn. Ze hebben te maken met bedreigingen, mishandelingen, kidnapping, moord, gedwongen verhuizingen, brandstichting moord en andere vormen van geweld. Deze misdaden blijven top op heden onbestraft. Daarom is er een permanente rechtbank van het volk opgericht die de oorzaken onderzoekt van mensenrechtenschendingen, vaststelt of er daadwerkelijk mensenrechten zijn geschonden en maakt deze schendingen publiekelijk bekent. Deze erkenning van geweld is erg belangrijk voor de slachtoffers en het uiteindelijk doel is dat de Mexicaanse staat ook de mensenrechten van de bevolking gaat beschermen. Vrijdag 6 en zaterdag 7 december bevond de rechtbank zich in Susuclumil, in het noorden van Chiapas. In dit dorpje, niet te vinden op google maps, kwam nationale en internationale pers bijeen om te luisteren naar de getuigenissen van familieleden, overlevenden en getuigen van de misdaden als gevolg van deze 'vuile oorlog'. Op weg naar gerechtighheid Voorafgaand aan de publieke rechtbank in Susuclumil vond op het kantoor van Frayba een persconferentie plaats. Hierbij beschreef de president van de organisatie 'Las Abejas' de publieke rechtbank in Susuclumil als een historische gebeurtenis. De 'Abejas' zijn ontstaan uit protest tegen het geweld tegen inheemse groepen en strijden voor rechtvaardigheid. Zo herdenken zij nog elke maand het bloedbad van 22 december 1997 in Acteal, waarbij 45 mensen om het leven kwamen tijdens het bijwonen van een mis. Ze nemen geen genoegen met geld, maar willen dat de daders worden gestraft. Vrijdagochtend 6 december vertrok ik samen met het voltallige bestuur van de 'Abejas' in de laadbak van een auto die gehuurd was van de Zapatisten, richting Susuclumil, op weg naar rechtvaardigheid. Strategieen van de vuile oorlog Pedro Faro, werkzaam voor Frayba, gaf voorafgaand aan de getuigenissen voor de publieke rechtbank uitleg over de context waarin de mensenrechtenschendingen plaatsvinden. Zo heeft Frayba een uitgebreid bestand met getuigenissen van vele misdaden die hebben plaatsgevonden. Hij vertelde over verschillende strategieen van de regering toepast om de zapatisten te stoppen. Zo begon de regering groepen paramilitairen op te leiden, die werden voorzien met wapens en andere benodigdheden. Het geweld van deze groepen heeft gezorgd voor een groot aantal moorden en vluchtelingen. Eerst in het Noorden van Chiapas, later ook in de hooglanden. Een andere strategie van de regering is het creeren van sociale projecten waarbij mensen bijvoorbeeld worden gevraagd hun land te verlaten in ruil voor geld. Dit zorgt voor allerlei interne conflicten. Verdriet omzetten in rechtvaardigheid De getuigenissen vonden plaats verdeeld over 5 blokken van verschillende typen misdaden. In elke blok vonden meerdere getuigenissen plaats van overlevenden, familieleden en getuigen van de misdaden. Daarbij vertelden ze in gruwelijke details welke misdaden hier plaats vinden en die nog steeds onbestraft zijn, zelfs als de daders bekent zijn en het bewijs er ligt. Soms worden daders opgepakt en al snel weer vrijgelaten of slachtoffers worden sociale projecten of geld geboden. Maar ze zijn niet op zoek naar geld of sociale projecten, maar naar gerechtigheid. Door dit tribunaal kunnen de slachtoffers hun verhaal publiekelijk maken en deze publieke erkenning van deze misdaden betekent veel.
Inge Kuiphuis

Alleen dit jaar al zijn meer dan 90 vrouwen vermoord in de regio Chiapas 25 November is het de Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen. Deze dag werd hier aangegrepen om aandacht te vragen voor het grote aantal moorden op vrouwen in de regio Chiapas: al bijna 90 slachtoffers tussen januari en oktober 2013. In een bijeenkomst op 24 november werden de oorzaken en gevolgen van dit probleem besproken en er werd over mogelijke oplossingen nagedacht. De dag er op vond er een protestmars plaats in het centrum van San Cristobal de las Casas om de regering op te roepen tot actie. Aansluitend waren er verschillende culturele optredens in het centrum van San Cristobal. Noodkreet uit Juarez Vlak voor ik naar Mexico vertrok las ik het boek 'Noodkreet uit Juarez', geschreven door Arsene van Nierop, wiens dochter Hester in 1998 werd vermoord in de stad Juarez, in het noorden van Mexico. Arsene van Nierop beschrijft hoe moeilijk het is om na zo'n gebeurtenis weer verder te gaan. Het werd haar snel duidelijk dat Hester een van de vele vrouwen is die in Mexico is vermoord en dat het rechtsysteem in Mexico ernstig faalt bij het oppakken van de daders. Ze besluit daarom een stichting op te richten met het doel om vanuit Nederland het opvanghuis Casa Amiga te steunen die slachtoffers van geweld helpt met medische, psychische en juridishe ondersteuning. Verder geeft Casa Amiga voorlichting over hoe geweld te voorkomen, houdt het statistieken bij over het aantal vrouwenmoorden en verdwijningen. Lees meer over Stichting Hester op www.hester.nu Noodkreet uit Chiapas Jaren na de dood van Hester lijkt er nog weinig veranderd. Zo zijn er in de regio Chiapas, in het zuiden van Mexico, van januari t/m oktober 2013 al 84 slachtoffers geregistreerd. Naar aanleiding hiervan zijn verschillende organisaties samen een campagne gestart. Het doel van de campagne is om mensen te informeren en bewust te maken van de oorzaken van vrouwenmoorden; om een verandering in de relatie tussen mannen en vrouwen voor elkaar te krijgen en om de regering op te roepen de daders van deze misdaden te straffen. Tijdens een bijeenkomst op 24 november werd het probleem besproken. Er was aandacht voor het grote aantal moorden op vrouwen, het gebrek aan hulp voor vrouwen die te maken hebben met geweld, maar ook over gevolgen van de neo-liberale politiek van de regering. Zo klonken er tijdens de protesmars van 25 november de volgende kreten: "Moorden en Verkrachtingen - Nooit meer" " machismo is dodelijk" "Straf de daders" "Onmiddelijke vrijlating aan politiek gevangenen" "Prijsstijging van suiker, prijsstijging van bonen, dat is voor de regering modernisatie" "Moeder aarde is van mannen en van vrouwen" "Het land wordt niet verkocht, we hebben het, bewerken het, en verdedigen het"
Inge Kuiphuis

dakje met Geef-logo
opgehaald van
0%

donaties

0

dagen te gaan

Steun deze actie door mee te doen als teamlid.

deelnemen actie Deelnemen aan deze actie

Delen

De opbrengst van deze actie gaat naar
Deelnemen
×
Deelnemen aan deze actie