In het zuiden van India ligt een staat genaamd Tamil Nadu. Hier zijn wij in contact gekomen met twee particuliere initiatieven. Hardwerkende Indiers proberen hier iets te betekenen voor hun arme landgenoten die lijden aan lepra. Op alletwee de plekken hebben ze daarvoor een eerstelijns opvang voor leprapatienten ingericht, vanwaaruit ook veldwerk plaatsvindt. Maar het ontbreekt ze aan bijna alles. Wij willen die initiatieven ondersteunen. Op beide plaatsen komen de leprapatiënten uit tientallen dorpen en gehuchten in de omgeving. Ze zijn maatschappelijk meestal compleet geôsoleerd door hun ziekte. Ze mogen geen gebruik maken van bussen, treinen, scholen, etc. en ze worden gemeden op alle plaatsen waar mensen bij elkaar komen (en dat geldt ook voor hun kinderen). Met als gevolg dat ze uiteindelijk hun huis niet meer uit komen. Het komt er op neer dat patiënten maanden rondlopen met hetzelfde - of helemaal geen - verband terwijl ze vaak open wonden hebben. Om maar niet te spreken over het gebrek aan medicijnen. Het ergste is nog wel dat ze door de ziekte niet voelen, maar ook gewoon niet begrijpen, hoe erg ze er aan toe zijn. Want daardoor gaat het snel slechter; deze open wonden blijven open...