Non Stop Amsterdam - Berlijn

De non-stop fietstocht van Amsterdam naar Berlijn zit er alweer op! Met gepaste trots kunnen wij mededelen dat we de tocht succesvol hebben kunnen volbrengen, en daarbij zelfs mooi op tijd aankwamen om Nederland - Japan te kunnen zien. De 684 kilometer waren zwaar, maar gezien het resultaat meer dan waard. Op het moment van schrijven zitten we slechts tientjes van het doelbedrag van 2000 Euro, waarvoor hulde aan iedereen die ons heeft gesponsord in de afgelopen weken! Mocht je nog niet gesponsord hebben dan is dit overigens nog je kans! _____________________________________________________________________________________________ Wij hebben onze tocht vastgelegd op schrift en in beeld. Hieronder een verslag van Arjan van der Zon, een van de renners. En een verslag van Jasper Carton, een van de mensen in de volgbus. Verder beneden op deze pagina een verslag in film. Tot slot nog even een dankwoord aan iedereen die de tocht mede mogelijk heeft gemaakt - alle sponsoren, de volgers die ons zo goed hebben ondersteund, en natuurlijk IHC Merwede voor het beschikbaar stellen van een busje. ________________________________________________________________________________ Verslag van Arjan van der Zon: 17 juni donderdagavond was het verzamelen in Amsterdam bij Wouter om daar gezamelijk te genieten van een goede pastamaaltijd, waarna een massage volgde, wat de meeste renners wel konden waarderen. Ook de volgers waren inmiddels gearriveerd en zaten lekker aan het bier. Aangezien de wekker de volgende dag 6 uur afging werd er na de voetbalwedstrijd al snel het bed opgezocht. In de ochtend werd er uiteraard een hoop gemopperd over het tijdstip van opstaan en werden alle excuses van de renners in de strijd gegooit en vroegen de renners zich af waarom we in vredesnaam ook alweer naar Berlijn gingen fietsen. Maar goed, 7 uur stonden we dan op de Dam! Na wat groepsfoto's kon het dan echt beginnen! Coevorden (ongeveer op 150 km) zou het punt zijn waarop de volgersbus zich bij ons zou voegen, echter kwamen wij daar aan rond 12 uur in plaats van de ingeplande 13:30! Dus maar doorfietsen. Na 200 km fietsen was al het eten wat we bij ons hadden toch echt op en stond daar ineens de volgbus langs de weg op ons te wachten, ideale timing dus! Zeker omdat we toen even droog konden staan en een korte regenbui precies even langstrok. Daarna snel weer door om rond 7 uur een heerlijke pastamaaltijd voorgeschoteld te krijgen: pasta met tomatensaus. Heerlijk na al die zoete repen en andere zoete troep. Om maar te zwijgen over de roze dixi-toilet waar menig renner ook even kon ontspannen. We waren nog vol goede moed aangezien we ver voor op schema liepen! Het dient gezegt te worden dat de wind dan ook gunstig stond varierend van noord tot westewind. In de nacht gingen we lekker door met fietsen. Aangezien de kilometerteller dan niet meer te lezen is ging het tempo hier toch wel wat om laag, maar wat wil je na ruim 400 km! Gelukkig kwamen we af en toe grintwegen en zandwegen tegen waar we over moesten volgens de GPS, zodat we toch scherp en wakker bleven. Met name in de ochtend begon het voor een aantal van ons zwaar te worden. Misselijkheid, half slapen op de fiets, kou, waren onze tegenstanders. Blijven fietsen was eigenlijk de enige mogelijkheid dus dat gebeurde dan ook! Aangezien we de hele rit bijna geen tegenslagen hadden gehad kwamen deze in de laatste 60 km. De routekaarten in de GPS klopten niet en in de laatste 5 km hadden we onze eerste lekke band. Maar uiteindelijk kwamen we half 11 dan toch Berlijn binnen rijden, waar we met gejuich ontvangen werden door de volgers die bij de Brandenburger Toren op ons stonden te wachten. Dat was toch wel het moment waar we vanaf middernacht al naar verlangden! Voor de liefhebbers van getallen: 684 km op de teller in 27.5 uur met een gemiddelde fietssnelheid van 27.2 km/uur. We waren gelukkig ruim op tijd om nederland-japan te kijken, wat overigens erg zwaar was! Na 2 uurtjes slapen hebben we uiteraard het lokale vlees en bier getest om rond 1 uur in Coma te raken in het hostel. Kortom, een zeer geslaagde trip! _______________________________________________________________________________________ Verslag Jasper Carton: Blauw en rood zijn ineens te onderscheiden uit het grijze weer, snel genoeg wordt duidelijk dat het niet om zomaar een stel fietsers gaat, maar dat dit de avonturiers zijn waar we naar zochten. Realistisch gezien is de kans dat het andere fietsers zijn dan ook te verwaarlozen, want naast het feit dat het geen fietsweer is, zit heel Duitsland nu op de bank of in het café naar de afgang van der Manschaft te kijken. Het is één in de middag en de eerste tweehonderd kilometers zitten er op. Krap zeven uur eerder hadden we de jongens weggeschoten op de Dam. Een raar gevoel ze het Rokin op te zien rijden en zelf achter te blijven. Deze editie was ik veroordeeld tot volgen, wat op zichzelf geen straf is, volgers zijn onmisbaar waar zei de renners voorzien van hun natje en hun droogje, groot licht en de nodige aanmoedigingen wanneer de situatie daarom vraagt. Het beeld van de onbaatzuchtige helper die de helden in hun barre uren van noeste arbeid ter zijde staat, werd echter ruw verstoord door een Arjan van der Zon welke na 500km en bijna negentien uur in het zadel nog vrolijk meedanst op de tonen van de Makarena. En hoewel het dan net lijkt of er niet genoeg wordt afgezien, komt de zon op. De lichtblauwe gloed die reeds de hele nacht vanuit het noorden over de verder zwarte glooiende akkers rolde, wordt intenser, lichter en breekt uiteindelijk bijna oorverdovend door in het oosten, recht in de tronies van de renners. En dan is het stil. Ik laat het in het midden of dit met biologie of psychologie te maken heeft, maar dat moment is het zwaarste van de hele tocht. Een mentale dreun, een knop zich in het hoofd wil omzetten, maar je moet door, het hoofd wil niet meer, kan niet meer. Wielrenners hebben wat dat betreft een afwijkende anatomie, het hoofd lijkt direct vast te zitten aan de benen, die veranderen in niets meer dan pap. De stug-dertig-in-het-uur, werd om kwart over vijf in de ochtend, vijf-en-twintig-met-hangen-en-wurgen. En daar ben je dan als helper in je element, je vult een bidon, deelt nog eens een banaan uit en trapt de heren bijna terug op de fiets. Toegegeven, in veel culturen wordt het als barbaars gezien om iemand die fysiek op is en verbaal niet verder komt dan een serie onsamenhangend klanken om zijn wens voor een krentenbol over te brengen te achtervolgen met een vuvuzela, maar in fietsen en oorlog is alles geoorloofd. En het werkt, de moed komt terug en daarmee de benen. En hoewel door wat navigatie-perikelen geplaagde renners Berlijn bijna overschieten, stevenden de renners een ontwakend Berlijn binnen, waar de volgers niet verder lijken te komen dan de poorten van de stad door gesteggel over een Umwelt-plaquette.