12 uur tegen Lyme

Wat ga ik doen?

Lyme veranderde mijn leven. Nu zet ik mijn stappen in om het leven van anderen te veranderen. 12 uur lang loop ik zoveel mogelijk kilometers om aandacht te vragen voor Lyme en om geld op te halen voor Stichting Tekenbeetziekten. Om bij te dragen aan meer bewustwording, betere zorg en meer onderzoek.

Steun je mij in deze strijd?

Het enige wat ik vraag:

• Deel mijn verhaal
• Doneer via deze pagina aan de Stichting Tekenbeetziekten
• Help mee om verschil te maken

Samen kunnen we ervoor zorgen dat Lyme niet langer een onzichtbare strijd is.

Wat doet de tekenbeetziekten?

Stichting Tekenbeetziekten zet zich in om de gevolgen van tekenbeten te voorkomen en te verminderen. Ze geven voorlichting aan kinderen en volwassenen, ondersteunen wetenschappelijk onderzoek, ontwikkelen educatiemateriaal voor scholen, en werken aan meer bewustwording over de ziekte van Lyme en andere tekenbeetziekten.

Mijn verhaal

Het begon met vage klachten: vermoeidheid, ontstekingen, pijn en verwarrende symptomen. Artsen konden niets vinden, ik en de mensen om me heen begrepen het niet. Ik begon te twijfelen: zit het dan toch tussen mijn oren?Maar dat ik ziek was, was echt. Zo echt dat ik op sommige dagen de trap niet eens op kon.

Ruim een jaar heb ik ziek thuis gezeten. In die periode vond ik gelukkig de energie en drive om zelf op onderzoek te gaan naar herstel. Pas toen ik mijn blik verruimde richting alternatieve geneeskunde, voeding en leefstijl begon ik langzaam op te krabbelen. Het was geen makkelijke weg, maar ik vond een manier om na lange tijd weer energieker in het leven te staan.

Ik ging van 0 naar 100. Op het moment dat mijn gezondheid het slechts was kon ik nog geen meter rennen. Toen ik weer begon op te krabbelen, stopte ik al mijn energie in bewegen. Beweging werd mijn medicijn. Het kostte veel, maar het bracht me van 0 naar 50, naar 100. Ik rende marathons, 50 km ultra marathons en liep de 100 km Dodentocht. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat ik het weer kon. Mijn gezondheid was nog instabiel, maar mijn wilskracht was groot. En ik voelde: ik ben terug.

Maar ik maakte een fout. Ik dacht dat ik weer gewoon kon meedraaien. Werkdruk, sociale activiteiten, sportprestaties, ik liet de controle over mijn strenge leefstijl steeds meer los. En mijn lichaam liet mij weer los. De batterij raakte opnieuw leeg. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal, omdat ik opnieuw mijn fitheid zag verdwijnen. Sporten werd weer zwaar en zorgde voor misselijkheid en uitputting. Ik kon niet meer doen wat me gelukkig maakte. En dat deed pijn. Maar in dat nieuwe dal vond ik iets waardevols. Acceptatie. Ik ben niet de oude ik, en dat is oké. Ik hoef mijn gezondheid niet te controleren, ik mag ermee samenwerken.

Ik ben dankbaar dat opnieuw een dieptepunt mij sterker heeft gemaakt, en milder naar mezelf. Ook ben ik dankbaar voor de mensen die mij op het juiste moment, bewust of onbewust, het juiste zetje gaven. Een zetje richting alternatieve gezondheid. Een zetje richting kennis over voeding en de impact ervan. Een zetje richting beweging, richting mindset, richting herstel.