---- For English please scroll down----
Leren leven met gevoel, emoties, werk en hulphond Finley
Hi allemaal 👋, welkom op onze pagina!
Wij zijn Sabine en hulphond in opleiding Finley. Wij wonen in Arnhem samen met partner Kaj en senior labrador Nesto. Wij vinden het enorm spannend, eng en moeilijk om deze pagina op te zetten. Het voelt heel erg kwetsbaar, naakt, 'zwak' en vragen om hulp is iets wat ik pas net durf te doen bij mijn 'veilige' mensen. Mijn 'hand op houden' met een crowdfunding voor €12.000 is dus NEXT LEVEL, to say the least! Wij hebben een crowdfunding opgezet om geld in te zamelen voor Finley's (en mijn) hulphonden training!
Okaj, hou je vast... hier gaan we;
Mijn naam is dus Sabine en sinds mijn 11e jaar volg ik therapie. 25 jaar alweer..en je zou zeggen dat je een keer 'klaar' bent en het ggz systeem uitgespeeld hebt... maar niets is minder waar! Het is een lange maar bijzondere en leerzame reis geworden. Maar het duurt vaak even voordat je de juiste therapievorm, behandelaar en het juiste moment hebt gevonden in je leven om therapie te laten slagen.
Een stukje achtergrond:
Ik heb vanuit huis een psychisch kwetsbare aanleg mee gekregen. Als jongste van drie kinderen ben ik altijd de gevoeligste en emotioneelste in de familie geweest. Mooi hoor 🫣...maar vaak ook heel lastig. Nu, jaaaaaren later begrijp ik dat ik al heel jong gestopt ben met voelen. Ik ben dus eigenlijk altijd enkel een rondwandelend hoofd geweest 😬. Ik deed ALLES op ratio en vanwege onveiligheid altijd druk bezig met het aanpassen aan- en opgaan in- mijn omgeving. Zorgen dat je aan alle verwachtingen voldoet en het liefst zoveel mogelijk onzichtbaar bent. Voor eigen gevoel en emotie was geen ruimte tijdens het opgroeien. En ik leerde mezelf dat deze twee dus niet essentieel of functioneel waren om te '(over)leven'. Ik heb tot nu toe mogen leren dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb, hechtingsproblematiek, Post Traumatische Stress Stoornis en terugkerende depressies. Gelukkig is mijn suicidaliteit inmiddels bijna niet-bestaand en is mijn situatie al een hele tijd stabiel 💪🏼.
Sinds twee jaar weet ik wat voelen betekent. Oftewel, sinds mijn hulphond in opleiding Finley bij me is, is er ineens een nieuwe belevingswereld geopend, waarvan ik nooit wist dat deze bestond. Lange tijd begreep ik niet wat men bedoelde met gezegdes als 'een knoop in je maag hebben' of 'vlinders in je buik voelen'... was dat het letterlijke gevoel... is het gewoon een uitspraak en WAT voel je dan? Is het een gevoel of eigenlijk meer een gedachte...🤷🏻♀️! GEEN IDEE!! Voelde ik dan niks? Wat moest ik zoeken in dat lijf... tintelingen... kriebels... hitte vlagen... oprispingen... WAAAT?!?!
Na veel verschillende therapieën te hebben mogen volgen zoals; groepstherapie, ACT, EMDR, exposure therapie, PMT, PE, Haptotherapie, wandeltherapie, ptss bootcamps, creatieve therapie, PST, ademcoaching, ERT en nog vele andere therapieën, sta ik nu aan het begin van voelen in mijn lichaam en in het begin van mijn emotionele puberteit. Dus niet meer dissocieren om weg te blijven van gevoel. Ik voel me bij en met Finley erbij dus veilig genoeg om in mijn lijf te blijven.
Als jong kind was ik al goed en zeer fanatiek in leren, studeren en werken. Dat waren mijn ‘coping mechanismen’ en ‘vlucht’ momenten waar ik me compleet op kon storten, waardoor ik voor mijn omgeving vaak ingelligent, goed functionerend, vrolijk, behulpzaam, vlot en welbespraakt overkom. En deze ‘rol’ heb ik tot in al haar perfectie uitgewerkt, als een functioneel masker! Hey... zelfs ikzelf was overtuigd dat er niks meer mis kon gaan. Maar het kostte téveel energie met een fysieke burn-out tot gevolg. Ik lag 4 maanden op bed en kon NIKS meer. Niet praten, zinnen formuleren, eten of drinken, niet lopen, geen prikkrls aankunnen, niet kunnen lezen en ik wist zelfs niet meer hoe mijn vriend heette. Toch had niemand ook maar enig idee wat er met mij aan de hand was. Ik was nog niet 'ontmaskerd'...
Ik krabbelde op, ging 13 maanden elke werkdag naar groepstherapie van 9 tot 17 uur. En pakte daarnaast hier en daar het werk weer op. In 2018 kreeg ik een 2e burn-out met zware depressie en suicidaliteit. Ik kon simpelweg niet meer voldoen aan de eisen en verwachtingen van het UWV. Ik 'koos' dus zelf voor geen druk meer, geen inkomen meer, geen financiële onafhankelijkheid meer en geen ‘perfecte-fulltime-werkende-‘gezonde’-jonge-vrouw’ meer zijn. TOEGEGEVEN dat je dat niet meer kunt (maar met je hoofd wel nog graag wilt), maar op een andere manier wel hulp nodig hebt.
In 2020 ben ik (achteraf gezien) toch weer veel te hard van stapel gelopen en weer aan het werk gegaan en liep ik na een jaar ‘vluchten/werken’ en ook weer even geld verdienen en sparen, wederom een burn-out in! Ik had de balans dus nog niet gevonden en mijn oude patronen nog niet overwonnen. 😦
Het was mijn behandelaar die het idee opperde om eens de optie van een hulphond uit te zoeken. Het leek een logische stap dat ik van baasjes en hun honden trainen bij een hondenschool kon groeien naar teamtraining waar je zelf helpt je hulphond te trainen. Maatwerk dus! En het leek te mooi om waar te kunnen zijn. Een permanent maatje en een indirecte manier voor mij om me eindelijk te committeren aan ‘het leven’. Echt kiezen voor het leven en vechten voor jezelf samen met je maatje. Niet constant met maar 1 been in het leven staan en eigenlijk al met 1 been erbuiten staan. Want dat was het!
Onderzoek liet zien dat ik in aanmerking kwam na mijn lange zoektocht en al het verrichtte therapiewerk. Al vrij snel vonden we een geschikte fokker en weer even later volgde het moment dat Finley daadwerkelijk in huis kwam!
Het hier en nu:
De voorbereidingen waren belangrijk en de weg naar dit moment was pittig. Je trekt namelijk veel (ongevraagde en ongewenste) aandacht meteen hulphond. En daar zul je assertief tegen moeten optreden. Iets wat ik nog niet eens wist te vinden in het woordenboek. Maar... nu met Finley aan mijn zijde, durf ik steeds meer te accepteren en te zien wie ik ben als ontmaskerd persoon! Ik kan en durf met compassie naar het kleine, gekwetste, angstige, verwaarloosde meisje in mij te kijken en haar te beschermen.
En wanneer ik weer in mijn ‘rol’ spring, haalt Finley mij weer terug naar het hier en nu!
Wanneer ik verdrietig ben troost Finley mij.
Tijdens een paniekaanval is gelukkig Finley er ALTIJD! Onvoorwaardelijk en zonder oordeel!!
Als ik spanning of sterke emoties heb, trekt Finley aan een touwtje aan mijn riem om even te gaan lopen en afstand te pakken.
Als ik niet meer eet of drink, zorgt Finley voor de waarschuwing van mijn bloedsuiker spiegel!
Als het slecht gaat brengt Finley mijn noodmedicatie en een fles water!
En bij nachtmerries maakte hij me snachts als 12 weken oude puppy al wakker, uit zichzelf. Omdat we 24/7 samen zijn voelt en ruikt hij precies wanneer het niet goed met me gaat. Wat een prachtige lieverd!
Dan nu het lastige deel:
Tijdens het hulphond onderzoek werd al snel duidelijk dat een hulphond veel geld en tijd/inzet kost. Het zou moeten lukken voor €12.000,- en minimaal 2 jaar lang dagelijks trainen 🫨! En okay... ik had wat spaargeld maar das heeel veel geld! En heeeeel veel commitment. Kon ik dat?? Ik wilde wel heeeel graag een maatje! Maar niet veel mensen kunnen werken EN een hulphond tegelijkertijd opleiden.
Ik kwam er al snel achter dat ik niet de energie had om het allemaal tegelijk te doen. Ik werk momenteel fulltime aan Finleys training en het gaat goed met ons! De puppytest heeft mij de hond geboden die ik echt nodig heb. En omdat ik (eerlijkheid duurt het langst) té bang was om via crowdfunding mijn hand op te houden en daarmee om hulp te vragen, ben ik al snel een webshop gestart voor hondenstrikjes en bandanas. Ik maak van afgedankte, afgeschreven tweedehands stoffen en kleding leuke honden accessoires om Finley’s trainingen te kunnen bekostigen. De concurrentie is groot en ervaren en ik moet nog veel bijleren over online marketing. De bestellingen stromen nog niet binnen, maar we hebben er plezier in en zijn niet zomaar uit het veld te slaan 🤭! Daarnaast helpen we andere hulphond eigenaren hun weg te vinden in alke benodigde 'gear' voor hun hulphond en thuis.
Dus een lang verhaal korter; met deze crowdfunding hopen wij het geld voor Finleys opleiding bij elkaar te verzamelen zodat wij straks samen aan ons nieuwe leven mogen beginnen als officieel TEAM met een schone lei!
Helpt u ons mee?
Wij zijn u in ieder geval al super dankbaar dat u het hele verhaal tot hier heeft willen lezen!
- Volg onze hulphond BLOGS op onze website: LabOpStap
- Onze duurzame strikjes en bandanas vind u op Etsy. Ook leuk als cadeau weg te geven aan een hondenvriend.
---------------ENGLISH --------------
Learning to live life with my feelings, emtions, work and my service dog Finley
Hi everyone 👋, and welcome to our page!
We are Sabine and service dog in training Finley. We live in Arnhem together with my partner Kaj and senior labrador Nesto. We want to start off by saying this is very terrifying and difficult for us. We feel very vulnerable, naked and ‘weak’ and asking for help in our little circle of safe people is something we just figured out. So asking for money in a crowdfunding of €12.000 is definitely NEXT LEVEL for us. We started this crowdfunding to gather money for Finleys (and my) service dog education!
Okay, hold tight… here we go;
So, as stated before, my name is Sabine and I have been in therapy since I was 11 years old. That’s now 25 years… and anyone would say you should be ‘done’ by now… but nothing else is further from the truth! It has been a very long, special and educational journey. And most time passes when trying to find the right treatment, with the right therapist at the right moment in your life to make therapy succeed.
A little background information:
Genetically I inherited psychological vulnerability. As the youngest of three daughters I always have been the most sensitive and emotional one of the family. Nice and all to have these abilities 🫣… but often very difficult and challenging as well. Now, years and years later I understand I stopped ‘feeling’ at a very young age. I think I have been a floating head all this time 😬.
I went through life solely on ratio and due to unsafety learned quickly to always adjust to- and blend in- my surroundings. Making sure to meet all expectations and preferably be invisible as much as possible. Growing up there was no space for my own feelings and emotions, so tucking them away was the best option. In my eyes these two were not essential nor functional to ‘survive’. Up to this moment I was allowed to learn I have a Post Traumaric Stress Disorder, attachment issues and reoccurring depressions. Luckily my suicidal behaviour has been non-existing for a while now and my situation has been stable for quite a while now 💪🏼.
Since two years I started to feel. Actually, since my service dog in training Finley came into my life, a new perception of the world opened, which I never knew existed. For a long time I didn’t understand what was meant if people had a knot in their stomach or butterflies in their belly… is it literally a feeling… or is it just a saying? And WHAT is actually the feeling they describe?? Or is it a thought instead of feeling…🤷🏻♀️! NO CLUE!! Didn’t I feel anything? And what was I supposed to look for inside my body… tinglings…jitters…hot flashes…belching…WHAAAAT?!?!
After following many different therapies such as group therapy, ACT, EMDR, exposure therapy, PMT, PE, Haptotherapy, walking therapy, ptsd bootcamps, creative therapy, PST, breathing coaching, ERT and meany more, I’m at the start of ‘FEELING’ and my emotional puberty. So, no more dissociating and hiding from my feelings. With Finley by my side I now feel safe enough to stay inside my body.
As a you g kid I was always very eager with learning, studying or working. Those were my ‘coping mechanisms ‘ and ways to ‘flee’ from myself. I could completely immerse myself into these things, which often made me appear as an intelligent, well functioning, happy, cheerful, helpful, free and well spoken person. And I executed this ‘role’ into perfection, as a true functional mask! Heey… I was able to convince myself nothing could go weong. But it cost me too much energy with a physical burn-out as a result. I layed in bed for 4 months being literally disabled. No talking, eating, drinking, walking, no stimulations possible, no reading or watching television and I even couldn’t remember my boyfriends name. And nobody knew what was wrong with me. I wasn’t yet exposed… I was able to get up and running again and went to daily therapy from 9 to 17 for 13 months. I was also capable to start working again. In 2018 I had my second burn-out with a very heavy depression and suicidality. I simply couldn’t fulfill the demands of the UWV. So I chose a parh without pressure, no income, no financial indepence anymore and no ‘perfect-fulltime- working- healthy- you g- woman’. ADMITTING I was not able to do that any longer ( but secretly still wanting to be able), but still in need for help in a different way.
In hindsight, I started too enthusiastically working again in 2020, and after a year of saving money while working/fleeing, I got another burn-out! I still hadn’t found the right balance and was still living with my old patterns 😦.
My therapist came up with the idea of a service dog. It seemed a logical step to grow from being a trainer at a doggo school to becoming part of my service dog training team. And team training is exactly this. Leading to a customized service dog. A more permanent type if buddy and for me a indirect way of committing to life. Choosing to live and fighting for yourself together with your buddy. And fully committing to life! Because that’s what was always missing!
Investigation showed I qualified for a service dog after all my hard therapy work. Pretty soon after we found a suitable breeder and only after a few months Finley came into my life!
The here and now:The preparations were important and the road to come to this point was hard. Having a service dog by your side attracts a lot of ( unwanted and unsolicited) attention. And because the dog should focus on his/her job, petting is unwanted. So it is important to be assertive and say ‘NO!’ to people. That word was not in my vocabulary. But… now with Finley at my side, I’m getting better at seeing and accepting myself as an exposed and unmasked person! I’m able to look at my inner little girl with compassion and being able to protect her. Because this girl is sooo hurt, scared and neglected.
And when I jump back into my ‘role’, Finley will guide me back to the here and now immediately. When I’m sad, Finley is there to support and comfort me. During a panic attack , Finley is ALWAYS there! Unconditionally and without judgement!!
In case of high tension or strong emotions, Finleys pulls his signalling cord on my belt to demand a walkie, to create some rest and distance.
When I forget to eat and drink, Finley makes sure my blood sugar levels don’t drop dramatically!
When I’m emotionally in a very bad place, Finley is there to bring my emergency medication and a bottle of water!
And in case of nightmares/terrors he wakes me. He started doing this intuitively from an age of 12 weeks! Because we are together 24/7 he know exactly what I feel and how I should smell to know how I’m doing.what an awesome sweetheart!!
Then now the hardest part:During the investigation for a service dog it became evident that it would cost a lot of money, time and effort. And it should be feasible to do it under €12.000,- and a minimum of 2 years of daily training 🫨! And okay… I had some savings but this is a lot of money! And a HUHE commitment. Can I do this?? I really really REALLY want a permanent buddy on my side in life! But not a lot of people succeed in working AND training a service dog at the same time.
Pretty quickly I learned I didn’t have the energy to do both at the same time. I currently spend all my time on Finleys training and we are doing well! The puppytest resulted in the dog I truly needed. And because I was too scared to ask for help via crowdfunding (honesty is the best policy), I decided to start a webshop for my handmade dog bowties and bandanas. And all money collected goes directly to Finleys education. The competition is fears and we still have tons to learn, but we are getting joy out of this crearive process. We don’t give up easily🤭! Recently we added service dog gear for other service dog teams to adjust their gear to the new situation at home.
So a long story shorter; with this crowdfunding we hope to collect enough money for Finleys service dog education, so we will be able to start our new life together as an official team and a clean slate!
Will you help us?
Will are already forever greatful you were willing to read our story!
- You can follow our service dog BLOGS on our website: LabOpStap
- You can buy our eco-friendly dog accessories in our store on Etsy.
Doneer nu 
