OK
×

Leven juf Jessica verwoest door voetbal op schoolplein.

Behandeling in Utah biedt hoop.

 

Het schrijven van mijn verhaal heeft me heel veel tijd en moeite gekost. Ten eerste omdat ik  geconfronteerd werd met mijn beperkingen en ten tweede omdat ik vaak in tranen was tijdens het schrijven. Gelukkig heb ik veel hulp gehad. Zonder hen was het niet gelukt. Ik besef me dat het een lang verhaal is geworden. Voor degenen die geen tijd hebben, je kunt bij ieder willekeurig kopje inspringen en hieronder staat een samenvatting van 3 regels:

 

Juf krijgt een bal tegen haar hoofd op het schoolplein, loopt hersenletsel op en haar leven staat volledig op de kop. Kostbare behandeling in Utah is hoopgevend. Wilt u mij helpen? Scrol dan naar onder. Mijn dank is zeer groot! 

 

24 januari 2019, een dag als vele andere dagen in het onderwijs.

Totdat ik vanuit het niets door een leren bal op mijn slaap word geraakt. Een schelle piep klinkt in mijn oor. In de verte hoor ik leerlingen in paniek. ‘Juf, jufffff! Gaat het?’

 

Enigszins verward vraag ik;  ‘Wat gebeurde er?’ Een leerling antwoord: “Juf, u kreeg echt keihard een bal op uw hoofd’. Ik kijk in de richting waar de bal vandaan gekomen moet zijn. Geschrokken, verward en met pijn loop ik naar een groepje jongens. Enigszins boos spreek ik ze aan en wil me verder niet laten kennen. Ik krijg nog net uit mijn mond dat het heel veel pijn doet en dat dit dus de reden is dat er niet buiten de voetbalkooi gevoetbald mag worden. 

De adrenaline giert door mijn lijf en ik ga meteen met mijn klas naar binnen. ‘Juf, gaat het wel?’ hoorde ik van alle kanten spookachtig in mijn oren klinken. Ik wil me niet laten kennen en zeg dat het wel gaat. Ik hoor wat jongens roezemoezen dat ze degene die mij dit heeft aangedaan wel even op zouden zoeken. Gelukkig ben ik nog helder genoeg om daar een stokje voor te steken.

‘Gaan jullie maar lekker eten en drinken, dan lees ik even een stukje voor.’

 

Maar lezen lukt niet. Ik zie alleen maar flitsen en blinde vlekken. Het licht en geluid doet pijn aan mijn hoofd. Een knisperend papiertje van een liga, het schuiven van een stoel, het niezen van een kind. Het klinkt als een explosie in mijn hoofd.

Ik zet de klas aan het werk en wacht tot ze middagpauze hebben. Ik loop de teamkamer in maar maak meteen rechtsomkeert. Wat een lawaai. Ik kan het geklets en felle TL-licht niet verdragen. Ik zonder me af en voel me steeds beroerder worden. Ik zit de rest van de middag met mijn klas uit en rijd daarna als een zombie naar huis. Ik heb het gevoel in een diepe coma-slaap te vallen en niet meer wakker te worden.

Eenmaal thuis, feliciteer ik mijn vriend. Hij is vandaag 35 jaar geworden. Meer dan een knuffel kan ik niet geven. Ik krijg nog net uit mijn mond dat ik keihard een bal op mijn hoofd heb gehad en dat ik even ga liggen. 15 uur laten word ik weer wakker. De wekker gaat en ik moet naar het werk. Vol frisse moed kleed ik me aan en maak me klaar voor weer een nieuwe werkdag. Wat kan een bal immers veroorzaken?  

5 dagen na het ongeluk heb ik geprobeerd alles te blijven doen. Totdat de pijn niet meer te verdragen was en de klachten steeds verder toenamen.

 

Op aanraden van mijn collega ga ik naar de huisarts en krijg te horen dat ik een flinke hersenschudding heb plus alle kenmerken van een whiplash. Mijn oogreflexen zijn ook verstoord. Advies van de huisarts; ‘Doe maar rustig aan de komende dagen’….

Zo gezegd, zo gedaan. Ik bel de directrice en zeg vol goede moed dat ik een dagje thuisblijf en er overmorgen weer ben.

De dagen werden weken, de weken werden maanden en de maanden zijn inmiddels bijna 2 jaar… Je voelt ‘m aankomen -Ik ben nooit meer teruggekomen.-

 

Zeg me dat het niet zo is

Ik kon maar niet bevatten dat een bal dit leed kon veroorzaken. De neuroloog stelde PCS vast. Een Post Commotioneel Syndroom. Wanneer een hersenschudding niet binnen aanzienlijke tijd over gaat spreekt met van dit syndroom. En meestal gaat dit alsnog binnen 3 tot 6 maanden over. Maar bij 15% van de patiënten zijn de klachten blijvend… En helaas hoor ik daar ook bij…

Een half jaar na het ongeluk kreeg ik van de revalidatiearts te horen dat ‘beter worden’ voor mij niet meer realistisch was. De tijd dat mijn lijf zichzelf nog kon herstellen was voorbij. ‘Door het ongeluk heb je niet aangeboren hersenletsel opgelopen.’ WAT?

Ik was boos, verdrietig, verbaasd. Ik dacht alleen maar; ‘mens, je kent mij niet. Ik kom hier bovenop.’

 

Behandelingen 

Alleen al in het eerste jaar heb ik 80 behandelingen gehad. Denk aan: manueel therapie, mensendieck, neuroloog, neuropsycholoog, revalidatiearts, psycholoog, ergotherapeut, PMT, fysiotherapeut, acupunctuur, optometrist en een chiropractor.

Vaak kreeg ik de boodschap: accepteren en leer er maar mee leven. Maanden lang heb ik er alles aan gedaan om weer terug te kunnen komen op mijn werk maar helaas kreeg ik steeds vaker te horen dat dat onhaalbaar was. Bij mij ging dat er niet in. Ik word echt nog wel beter dacht ik steeds. Het idee dat ik mijn groep 8, mijn klas, in de steek zou laten was verschrikkelijk. Na het ongeluk kon ik niet meer huilen. Het enige dat mij in tranen deed uitbarsten was het moeten achterlaten van mijn klas.

 

Een jaar na het ongeluk ben ik gestart met een multidisciplinair revalidatietraject waar ik elke week naar toe ga. Helaas boeken we weinig tot geen vooruitgang en breng ik mijn dagen nog altijd als een zombie, met veel pijn door. Een ochtend revalidatie is keihard werken. Een dag ervoor en vaak dagen erna kan ik niks meer. Een behandeling duurt een half uur. Vaak moeten we deze na 15 minuten al beëindigen omdat ik gewoonweg op ben. Mentaal is de harde schijf vol en lichamelijk voel ik me uitgeput.

 

Mijn leven nu…

…is slechts 10% van wat ik voor het ongeluk kon. Aan de buitenkant is niets aan me te zien, maar ik ben elke dag aan het óverleven in plaats van leven. Het is in zo'n contrast met wie ik was en nog steeds ben van binnen.

Na het ongeluk zijn er zoveel restverschijnselen. Zo heb ik iedere dag hoofd- en nekpijn, een schelle piep in mijn oor, ben ik misselijk en duizelig, heb last van licht en geluid. Mijn ogen hebben veel moeite met focussen, waardoor beeldschermen erg belastend zijn.

Ik kan me slecht concentreren, plannen is super ingewikkeld en mijn informatieverwerking is volledig verstoord.

Ik ben hierdoor steeds voorzichtiger om iets te ondernemen met vrienden of familie, maar ook alleen, omdat ik weet wat voor impact het heeft. Daardoor lijkt mijn wereld steeds kleiner te worden.

 

Soms kan ik even een wildcard inzetten en ‘meegenieten’. Even doen of er niks aan de hand is. Voor even de oude spontane Jess zijn. Maar de rekening die ik daarna moet betalen is torenhoog. Er volgt een terugval die wel 17 dagen kan duren…Ik kan op die dagen niks anders dan me volledig afzonderen. Dagen die ik zwaar overprikkeld en met veel pijn doorkom. Naar de wc gaan is dan al teveel. Op die dagen is het zo zwaar en besef ik me des te meer wat ik niet meer kan. De tranen rollen over mijn wangen. En dit alles heeft natuurlijk niet alleen impact op mijzelf. Ook mijn familie en vrienden zien mij worstelen en willen niets liever dat ook ik er weer een keer bij kan zijn.

 

Mijn moeder zei laatst: “Ik heb een gezonde dochter op de wereld gezet, maar nu is ze door 1 klap van een bal invalide.’’ Eerst dacht ik, ‘Nou mam, zo erg is het niet.’ Maar ze heeft gelijk. Ik ben nog slechts 10% belastbaar. En dat op mijn 35e…

 

Maar… er is hoop

Ondanks dat het enorm zwaar is en ik aan het rouwen ben om wie ik niet meer kan zijn, blijf ik ook de positieve dingen te zien.

Mijn vriend en ik zijn een jaar na het ongeluk van de stad naar het prikkelarme platteland verhuisd. We hebben een prachtige tuin waar ik van geniet. Ik heb heel veel steun van mijn vriend. Elke dag bemoedigende woorden, kopjes thee, een dekentje, gezond eten, een knuffel. Elke dag weer ben ik zo dankbaar dat ik dit mag ontvangen.

De steun die ik mag ontvangen van al mijn lieve vrienden en familie. Hun opbeurende berichtjes, hulp en lieve kaartjes laten zien dat ik, ook in deze minder vrolijke toestand, niet vergeten word.

 

Behandeling in Amerika

En dan is er nog heel veel hoop doordat ik een intake gesprek heb gehad bij een kliniek in Amerika. Tijdens de intake werd duidelijk dat ze de klachten die ik aan de hersenschudding over heb gehouden kunnen behandelen!

 

Wat is CognitiveFX?

Uitgangspunt van de behandeling bij CognitiveFX is een functionele cognitieve MRI scan (een fNCI), waarbij precies in kaart wordt gebracht welke gebieden in je hersenen hyper- en onderactief zijn en waar de bloedtoevoer niet optimaal is. Normaal gaat de verwerking in je brein van A naar B, maar bij mij gaat dat, via allerlei omwegen, van A, naar Z, naar T en dan hopelijk toch een keer naar B. Op basis van mijn scan-resultaten wordt dan de EPIC (Enhanced Performance in Cognition) treatment samengesteld. Met meer dan 30 specialisten, ieder op hun eigen vakgebied, gaan ze een week lang aan de slag om mijn hersenen te “resetten” en er voor te zorgen dat ik weer een stuk normaler kan functioneren. Met erg uiteenlopende behandelingen weten ze precies de juiste gebieden te stimuleren om deze zo weer “in het gareel” te krijgen. Aan het eind van de week maken ze nogmaals een fNCI om te zien wat het resultaat is van de behandeling.

De uitkomst is natuurlijk nooit te voorspellen, maar de verhalen van de mensen die ik zelf gesproken heb (3) die er geweest zijn liegen er niet om. Bij iedereen waren min of meer dezelfde symptomen vastgesteld, en ook uit de gesprekken bleek dat dat heel erg veel overeen kwam met mijn situatie. In de intake bij CognitiveFX hebben ze aangegeven dat ik min of meer de ideale patiënt ben voor ze (You check all the boxes!) Verder heb ik online veel mensen gesproken die hier geweest zijn en erg positief zijn. Deze mensen zijn allemaal verbeterd na de behandeling bij CFX, sommigen zijn zelfs gewoon weer aan het werk in hun oude baan! Hoeveel verbetering er voor mij in zal zitten kan ik nog niet zeggen, maar dat er hierdoor verbetering haalbaar is ben ik ondertussen wel van overtuigd.

 

Financiering

Helaas wordt de behandeling niet vergoed door de zorgverzekering.

Toch wil ik alles op alles zetten om naar deze kliniek toe te kunnen gaan en ik zou onwijs geholpen zijn met iedere bijdrage. Om deze behandeling, de reis, het verblijf en het na-traject te kunnen financieren is er €15.000 nodig.

Bij de oogarts in Nederland is gebleken dat door het ongeluk mijn hersenen en ogen niet goed meer samenwerken. Na de behandeling in Utah zal ik daar zeer waarschijnlijk ook nog mee verder moeten. Mocht er meer geld binnenkomen dan het streefbedrag dan zal dat geld voor deze behandeling worden gebruikt.

Mijn behandeling is in mei 2021. Dat duurt nog even en tot die tijd zal het nog zwaar zijn. Maar ik houd moed doordat ik iets heb om naar uit te kijken. Door jouw bijdrage kan ik deze behandeling straks ondergaan en daarmee weer een groot deel mijn oude leventje terug krijgen.

 

Ik ben ontzettend blij met jouw hulp en mijn dank is dan ook groot!  

 

 

Extra informatie:

Alles over de behandeling bij Cognitive fx vind je hier

Kort filmpje van Nederlandse die de behandeling al heeft ondergaan.  

Kort filmpje van de impact van NAH

De onzichtbare gevolgen van hersenletsel

avatarWees de eerste!

Geef Jessica een vliegende start met jouw gulle gift!

hart Doneer nu
dakje met Geef-logo
€ 0 opgehaald Het totaalbedrag wordt elke 10 minuten bijgewerkt. Heb je zojuist gedoneerd? Dan kan het kan zo zijn dat je donatie nog niet is opgeteld bij het totaalbedrag. Geen zorgen, het komt vanzelf goed!
van € 15.000
0%
0

donaties

220

dagen te gaan

hart Doneer nu
De opbrengst van deze geefactie gaat naar deze actievoerder:
shield-iconshield-iconshield-iconshield-iconshield-icon
Er wordt uitbetaald op een SEPA IBAN rekeningnummer met de volgende tenaamstelling: J. van der Meulen

Delen

Aan wie wil je doneren?
×