Annuleren
OK
×
Actievoerder
Anoeschka Fraikin

Anoeschka Fraikin

Mijn slotwoord wil ik beginnen met het uitspreken van mijn dank aan een ieder die een rol heeft gespeeld in het hele Hersentocht avontuur hetzij digitaal, alsook de mensen in mijn directe omgeving. Ik wil alle mensen die ik onderweg ben tegen gekomen bedanken voor jullie aanwezigheid tijdens mijn tocht, jullie hebben mij er doorheen getrokken met een klein of groot gebaar. Ook wil ik alle mensen bedanken die ons een slaapplaats boden, zonder hen was de Hersentocht NOOIT ZO bijzonder geweest. Ik ga hier geen namen noemen, veel te bang dat ik er één vergeet, jullie zijn me allemaal op een bepaalde manier dierbaar geworden. Ook dank ik de weergoden, die ons vrijwel gunstig gestemd waren. Ik ben nu ruim 6 weken terug en als mensen mij vragen wat het mij gebracht heeft kan ik daar geen concreet antwoord op geven. Het was bijzonder, het was mooi, leerzaam, soms zwaar maar vooral verassend. Van te voren had ik nooit kunnen bedenken hoe gastvrij de mensheid vandaag de dag nog is, hoeveel vertrouwen we hebben in elkaar, hoe we nieuwsgierig kunnen zijn naar de persoon achter de persoon en hoe we voor een ander klaar kunnen staan. In de dagelijkse gang van zaken leven we over het algemeen heel gehaast en gunnen ons nauwelijks tijd eens bij de ander stil te staan, we moeten tenslotte zelf al zoveel. Onderweg ben ik aangesproken door wildvreemden, sommige van hen hebben in heel korte tijd een heel diepe indruk achter gelaten, zijn zoals ik dat noem 'onderhuids' gaan zitten. Aan dit avontuur heb ik dan ook bijzondere contacten overgehouden, geregeld bel, mail of zie ik iemand waar ik onderweg mee gedeeld heb. Anderen volg ik digitaal via Facebook, zo blijven we bij en kunnen we in de toekomst ooit nog eens wat afspreken, ik weet zeker dat ik op sommige plaatsen nog eens terugkeer, al is het voor de omgeving, het eindresultaat van een verbouwing, nog het allermeest gaat het mij om het wederom ontmoeten van al die mooie mensen. Vooraf had ik me nogal een klus beloofd, in een krappe drie maanden een hele Hersentocht organiseren is best aanpoten, maar ik ben trots op het resultaat. In volle vaart haalde ik me alle toeters en bellen op de hals, ik ging lopen voor het goede doel en stelde het streefbedrag op € 5000-. Toen ik mezelf introduceerde bij de Hersenstichting en enthousiast van wal stak over mijn hele plan en te behalen doelstelling werd mij aan de andere kant van de lijn verteld dat het nog NOOIT iemand gelukt is om met een individuele actie een dergelijk bedrag bij elkaar te krijgen, zonder giften van een Rotary. Lang heb ik getwijfeld het bedrag bij te stellen, maar besloot dit uiteindelijk niet te doen, dit was mijn eerste ingeving en hoe leuk zou het zijn als het wel zou lukken? Ondertussen bedachten we ook nog een veiling, waar helaas maar 1 artikel van geveild is. Het totaalbedrag wat uiteindelijk naar de Hersenstichting is overgemaakt kwam op € 1.086,65, zo'n 22% van mijn streefbedrag. Mijn persoonlijke winst is toch wel dé ervaring, want dat was het ÉÉN GROTE ERVARING. Alle herinneringen van momenten alleen, goede gesprekken, giften vanuit het niets, aanspraak op straat, de onverwachte helpende hand, de bemoedigende woorden, de lieve berichtjes, het samenzijn met Meis en ons mooie land dat aan ons voorbij trok. Want zo'n 500km te voet af leggen is toch wel anders dan jezelf verplaatsen in een auto, alles trekt in alle rust aan je voorbij, soms op een mooie plek bewust even genieten. Heerlijk hoe je dan in je eigen hoofd komt, in je eigen rust en het gevoel krijgt dat je weer zelf keuzes kunt maken. Het genieten is echt iets dat ik onderweg weer geleerd heb, van de kleine dingen als de geur van een nat bos, Ullah in de ochtenddauw, de regen op het dak van mijn ieniemienie tent, een sompig broodje uit de tas in een hongerige bui of het luisteren naar een mooi liedje op de juiste plek. Het wandelen heeft me goed gedaan en is iets dat ik de afgelopen weken regelmatig nog op pak, als het me allemaal even te veel wordt plan ik nog in diezelfde week een trip van minstens 20km, dit wil ik in stand houden, het kost niks, is gezond en geeft RUST. Hoe nu verder? Met het afronden van de laatste handelingen rond de Hersentocht heb ik lang gewacht, het voor me uitgeschoven, ik kon het niet, wilde er nog niet aan, het gevoel te moeten loslaten valt me zwaar. Gelukkig heb ik onderweg zo'n 1000 foto's gemaakt en verslagen geschreven, de komende maanden ga ik me eens beraden over het uitbrengen van een Hersentocht boek, voor alle volgers, liefhebbers en uiteraard mezelf een leuk naslagwerk. Daarnaast staat me een nieuw avontuur te wachten in de vorm van de Tielse Tinten Trip, samen met vriendin C. gaan we van Purmerend naar Tiel in een 25km-voertuig, onderweg verspreiden wij gratis kunst, we zijn te volgen www.facebook.com/TielseTintenTrip en vertrekken 30 augustus a.s. Ik hoop voor mijn lezers een inspiratiebron te zijn voor het volgen en uitvoeren van je dromen en wensen. LEEF!!
Anoeschka Fraikin

ZONDAG 30 juni En hoe heb je het gehad? Een vraag die ik de afgelopen week veel beantwoord heb. Evenals, 'zal wel weer wennen zijn' en dat is het, van een zwervend bestaan weer vertoeven op een vaste stek valt niet mee. Hoewel ik toch wel een beetje een luxedier ben en het leven uit mijn bagage me toch wel begon op te breken kan ik niet anders dan terugkijken op een schitterende tijd. 'Wat heb je geleerd?' Ook een vraag die geregeld terug komt, en wat ik geleerd heb is veelomvattend, heel veel. Het lukt me nog niet om kort en bondig te zijn over de ervaringen, de avonturen, de mensen, het land en de indrukken die ik heb opgedaan, het zijn er veel en heel uiteenlopend en liggen nog op de stapel 'te ordenen gedachten'. De vraag die bij mezelf steeds terugkomt is 'heeft het je gebracht wat je had gehoopt?' ik denk dat het me meer gebracht heeft dan ik van tevoren had kunnen bedenken, hopen of wensen. Ik wilde zo onbevangen en onbevooroordeeld mogelijk aan het avontuur beginnen, niet vooraf bekijken waar ik terecht zou komen, niet teveel contact voor mijn bezoek zodat ik overal in het diepe kon springen en dat heb ik gedaan. Van te voren had ik bedacht dat ik ergens moest slapen onderweg, tijdens het plannen had ik al snel het grootste deel van de adressen binnen, deze varieerden van particulier tot camping en van manege tot kinderboerderij, als Ullah ook maar kon staan. Al in de eerste week werd mij duidelijk dat het niet alleen bij een slaapplaats zou blijven, men zorgde voor een hartelijk onthaal en trok alles uit de kast om het zowel Ullah als mij aan niets te laten ontbreken, we zijn in de watten gelegd, verzorgd, we kregen cadeautjes en ze hadden er binnen het eigen netwerk ruchtbaarheid aan gegeven. Ook over de reacties op straat kon ik me verbazen, hoe behulpzaam mensen vandaag de dag (nog) kunnen/ willen zijn, dit overtrof echt alles. Vooraf had ik niet kunnen bedenken hoe we zouden opvallen met alle bepakking, hoe ik contacten zou opdoen op de straat, dat we dingen aangeboden zouden krijgen als warme drank, fruit, een lunch, een sanitaire gelegenheid of geld voor het goede doel. Ik denk dat dit hetgeen is dat mij het meest heeft verrast, het heeft me goed gedaan, ik heb het aanvaard en over me heen laten komen en sommige situaties passeren in mijn gedachten nog regelmatig de revue. Na zo'n twee weken kwam ik in een rustigere flow met mezelf, wat me de tijd en ruimte gaf in mijn eigen hoofd te komen, al lopend dacht ik na over de zin van het leven en de invulling die ik er tot nu aan heb gegeven 'is dit het?'. Momenten van een lach en een traan hebben zich afgewisseld, en telkens als die tranen me hoog zaten gebeurde er vaak iets in mijn omgeving en fietste er weer een passant voorbij die me iets nariep of Ullah raakte alert van een stel koeien in haar kleur. Het haalde me letterlijk weer even uit mijn dal, dat is precies het gevoel dat ik nu aan de hele Hersentocht heb over gehouden 'ik heb er weer zin in, VOOR EN DOOR JULLIE'. Ik heb een heleboel leuke, mooie en diepzinnige contacten opgedaan waarvan ik enkele nog geregeld spreek of lees via een mail of sms. Het eerste weekendje weg staat al in de agenda, in september keer ik terug naar de plek waar het allemaal begon, het mooie en lieflijke 'Mesch' waar Yolanda en de honden op me wachten, waar ik zo'n zes weken geleden gevoelsmatig afscheid nam van al mijn sores. In de tussentijd richt ik me op het schrijven, ik wil het, professioneel schrijven en voel sterker dan ooit dat dit is wat ik MOET doen. Zo kocht ik van mijn verjaardagsgeld de schrijfbijbel, plande ik een schrijfweekend bij mijn schrijvende vriendin in Tiel en kocht ik de afgelopen week een alleraardigst antiek schrijfkabinet voor een schamele € 25,- en zeg nou zelf zo'n mazzel kan toch geen toeval zijn? Onderweg heb ik een berg toevalligheden aan elkaar gepuzzeld, haast eng hoe sommige dingen lijken samen te vallen en ik durf of kan er dan ook nog niet altijd op vertrouwen. In sommige gevallen heb ik het gevoel dat ik 500km gewandeld heb en nog geen stap verder ben, de tijd zal het leren en met mijn nieuwe gave a la het GENIETEN zal me het in de toekomst een stuk makkelijker afgaan. Dat heb ik geleerd 
Anoeschka Fraikin

ZATERDAG 22 JUNI - THUIS Ik had mijn wekker gezet, om 22.00 uur, ik zou nog even een laatste blik op Uul werpen, haar water brengen en mijn tanden poetsen alvorens ik de nacht door zou halen onder mijn dekens. Wat rook ik? De geur van brandend hout kwam langs de tent, een kampvuur!! En dat was leuk wakker worden, ik pakte de lege emmer van Meis en snelde ermee naar het 'washok' dat op de route van het kampvuur lag, ik liep langs en vroeg of ik straks mocht aanschuiven 'hier had ik ZIN in'. Van fikkie stoken wordt ik helemaal zen, de warmte, het knisperen van het hout, de vlammen die in allerlei vormen ontstaan en weer gaan en niet te vergeten de geur en de rode wangen die je eraan overhoud. Dit vond ik een goeie afsluiter en zeg nou zelf 'hoe lekker slaap je na zo'n fikkie?'. De jongen die het vuur begonnen was had me eerder op de avond al aangesproken en was geïnteresseerd in mijn 'traveler bestaan', zo vertelde ik mijn ervaringen van de afgelopen weken en schoven er nog twee meiden aan welke mij het hemd van het lijf vroegen voor wat betreft het reizen met een paard. Wat blijkt Gaya en Roos hebben zelf ook de wens ooit te reizen met een paard, maar dan ook echt te reizen, zonder tijd en zo veel mogelijk zelf voorzien, het werd een lange leuke avond, zo eentje uit de boekjes. Gaya is van origine Noors en heeft daar heel wat jaren gewoond, Noorwegen intrigeert mij al vanuit mijn kleutertijd, hier MOET ik eens naar toe, het land van de Fjorden, de sprookjes, de trollen, DE natuur, de staafkerken en het noorderlicht. Dit is de derde persoon die ik onderweg tref die Noors is of er gewoond heeft en mij alles kan vertellen over het land, en al gauw volgde er een uitnodiging 'als ik terug ga, kom jij bij me langs?'. Gaya en Roos hebben een seizoensplaats op de camping en genieten in de zomermaanden lekker van het vrije buitenleven, ze hebben zelf veel gereisd en voor buitenlandse stages primitief gewoond, deze meiden redden zich wel. Hoe ontspannen de sfeer was valt niet uit te leggen maar het leek alsof we dezelfde gedachten deelden over hoe de wereld zou moeten zijn, hoe wij als mens weer leuk worden met en voor elkaar en vormden zo een soort 'lieve mensen clubje'. Toen we weer op het reizen met paarden uitkwamen vertelde ik over een ranch in Canada, iets wat ik ooit in een brochure had gelezen, het betrof een groot koeienbedrijf waar je naartoe op vakantie kunt om mee te draaien in het echte cowboyleven, maar dan ook het ECHTE. En dat echte cowboyleven gaat niet over rozen, zo'n ruime 8 uur zul je in het zadel vertoeven om de kuddes door de vallei te begeleiden, dan ben je blij als je af mag stappen. En dan te bedenken dat je morgen weer zo'n dag hebt en overmorgen ook, en over-overmorgen ook. Maar bij de ranch uit de brochure kon je ook snuffelen aan het cowboyleven, zo maak je daar recreatieve ritten om 's avonds onder de sterrenhemel in de jacuzzi te luisteren naar de cowboys en hun gitaarmuziek, en dat lijkt me wel wat. Roos raakte enthousiast en haakte direct in 'dan moet jij in onze jacuzzi!!', huh hebben ze hier een jacuzzi dan? Die gaan wij voor jou maken, dat heb jij verdiend, het duurt een uurtje ongeveer en Roos en Gaya beende weg. Dit beloofd wat! Ik sprak nog wat met Florian de vuurstichter over het vrije leven, het reizen, het op jezelf aangewezen zijn en hoe we dat ervaarden, plots belde Gaya, zowel door de telefoon als over de camping kon ik horen dat HET bad klaar was. Ik pakte mijn bikini en snelde er heen, haha een oud bad op een paar houtblokken met een vuurtje ernaast om het water te warmen, tussen de bomen, de meiden hadden kaarsje aangestoken en er een lekker dennengeurtje ingedaan, ook mijn kopje thee stond klaar. Het water was nog niet geheel op temperatuur en ik vroeg me af of het ging lukken, we dronken nog wat thee tot een half uur later de eerste dampen zich opdeden 'mijn bad was warm', ik kleedde me uit schoot in de bikini en voelde voorzichtig met mijn teen aan het water, het was warm en langzaam liet ik me in het bad glijden. Hoe knus, tussen de bomen met de damp van het warme water, een vuurtje links van je en de meiden die je even je momentje gunnen en DAT op de laatste avond. Mijn geluk kon niet op! Het water warmde langzaam door en ik besloot te verzitten 'AU' die rand is HEET!! Dat gebeurt je een keer kan ik je vertellen, ik dompelde mijn lange lijf onder en genoot van de warmte van het water op mijn vermoeide lichaam. De meiden kwamen nog even vragen of alles naar wens was, HA meer dan dat want dit zijn avonden die ik me over 40 jaar nog kan herinneren. Ik nam alles bewust in me op, de geuren, het licht, de omgeving, dit magische moment waarop ik alles nog even kon overdenken maar dat deed ik niet 'ik genoot' en is dat niet het mooiste geschenk? Na dit heerlijke moment voor mezelf bedankte ik de meiden zei Florian weltrusten en kroop in mijn tent, morgen naar huis, maar daar kon ik nu nog niet aan denken. Ik werd weer voor de wekker wakker, als Meis aan de ketting staat of onrustig is slaap ik toch in een soort waakslaap, ik ritste mijn tent open stak mijn hoofd naar buiten, keek naar rechts en zag Meis rustig staan slapen 'het was in orde'. Dan draai ik me nog even om, nog even dacht ik, maar helaas de ogen waren open geweest en ik had mijn Golden Girl gezien, de bovenkamer was ook wakker 'we gaan naar huis, zometeen gaan we al naar huis, dan is het over, dan zien we iedereen weer, Meis weer herenigd met haar bonte liefde'. Dat omdraaien hield ik na een kwartier al voor gezien, dat gaat um niet worden. Hup de tent uit, de crocs aan, de emmer van Meis vullen met een slok en eens kijken wat de dag ons brengt. Onderwijl bedacht ik me dat ik wel even een lekker stukje kon gaan schrijven aan de picknick voor mijn tent, het was droog, nog niemand wakker, de vogels fluiten, het ochtendzonnetje schijnt, Meis slaapt lekker verder en ik heb de tijd aan mezelf 'nog even'. Vandaag hoef ik niet op de route of GPS te kijken, ik kijk naar het tankstation en vanaf hier weet ik de weg. Rond half 12 deed ik mijn rugzak op, voor de zekerheid hield ik mijn regenjas bij de hand want de lucht zag er dreigend uit, ik zwaaide Florian en Gaya gedag en begon de laatste etappe. Ullah had wat moeite om op gang te komen, ze sjokte met haar hoofd laag langzaam achter mij aan, ze brieste wat alsof ze wilde zeggen 'nog even'. Al gauw liepen we langs de Jaagweg, een provinciale weg tussen Purmerend en Amsterdam, het verkeer raasde langs en vanuit de tuin van een aangrenzende woning werd mij nageroepen of 'ik er niet op moest', nee hoor we hebben er ruim 400km opzitten zei ik. De man reageerde spontaan, maakte een praatje en feliciteerde me met het feit dat we bijna thuis waren, wat leuk! We beenden weer verder, diep in gedachten, Ullah schuilend achter mijn lichaam voor de wind en de regen tot daar een druk toeterende stadbus voorbij reed, de chauffeur zwaaide vrolijk 'HE dat was Renee' een van onze mannen van stal. Dat was leuk, de eerste bekende had ik gespot  Na een dik uur lopen wandelden we Ilpendam in, een dorp waar ik vroeger veel kwam met vriendinnen, zo'n dorp waar eigenlijk niks te beleven is maar door de gemoedelijke sfeer heel gezellig en ik koester dan ook leuke herinneringen aan dit plaatsje. Vanuit Ilpendam namen we de laatste oversteekt over het water voor de voor ons heel bekende Hofbrug, ik zeg heel bekend omdat Uul en ik hier vaak hebben gereden, vanaf hier is het ook voor Meis bekend terrein. We liepen de dijk af en naast me hoorde ik Meis diep ademhalen, ze snuift de geur op om te kijken of dat overeen komt met hetgeen ze ziet, na drie keer aandachtig ademhalen richtte ze haar hoofd op, maakte zich groot en maakte kenbaar dat ze wist waar ze was 'BIJNA THUIS'. Hier had ik me al enigszins op voorbereid en had vooraf om die reden besloten deze etappe zonder bagage te lopen, deze had de verkering inmiddels al opgehaald. Na de eerste bocht naderde we de stal waar Ullah de eerste drie jaar in Purmerend heeft gewoond, ze raakte enthousiast, begon te hinniken, maakte zich mooi en groot en verruimde haar pas. Zo nu en dan kalmeerde ik haar met mijn stem, met kracht win ik het nooit van haar dat weet ik, maar Meis had zin ZIN om naar HUIS te GAANNNNNNNN!! Voorbij het punt van de oude stal begreep ze er even niks meer van, dit stuk reden we vroeger naar het bos dus ze kent het wel, met enige tegenzin en steeds omkijken sjokte ze toch trouw achter me aan. We sloegen rechtsaf de slinger in de Hofweg in en kregen een volle regenbui van rechts, Uul draaide weg om zo min mogelijk regen in de oren en het gezicht te krijgen, zelf voelde ik ook mijn vest en t-shirt doorslaan van deze zware regenval. Nog even, nog geen half uur en dan zijn we thuis. Ontspannen liepen we de laatste kilometer tot daar plots in de verte wat paraplu's opdoemde, op de weg voor de boerderij had zich een welkomscomité verzameld, ik voelde een brok in mijn keel en zag tussen de mensen de bonte liefde van Meis, ik voelde ook een traan. HALLO lieve allemaal, daar zijn we weer……….
Anoeschka Fraikin

VRIJDAG 21 JUNI De laatste loodjes wegen bij mij vooral lichamelijk zwaar, mijn lijf is moe en ook mijn spieren van mijn kuiten en mijn rug voel ik, dit zorgt voor een andere moeheid. Ik zou een nacht in de kantine slapen omdat ook deze locatie zich langs de snelweg bevind en het weer wat onstuimig was. Rond half 12 vertrokken de laatste manegegangers en haastte ik me om mijn bed in orde te maken, ik rolde mijn mat uit, zocht mijn dekens bij elkaar en belde nog even met de verkering. We spraken over mijn thuiskomst, Donja en het feit dat ik hier helemaal alleen was. 'Ben je niet bang?' Hadden ze hier gevraagd, en nee dat was ik niet maar plots bekroop mij een raar gevoel van mannen met bivakmutsen en ineens voelde ik me toch wat minder prettig. Dit had ik nog niet eerder gehad, maar met de verkering aan de lijn durfde ik wel even naar het toilet, daarna gauw weer terug onder mijn dekens om vervolgens keihard in slaap te vallen. Om half 8 komt het eerste personeel, de paarden moeten gevoerd en een dag op stal start nou eenmaal rond die tijd, ik hoorde Natascha zachtjes binnenkomen maar kon nog niet echt wakker worden, ik draaide me nog een klein half uurtje om. Buiten was het rotweer, de regen sloeg tegen de ramen, de wind raasde rond de kantine en buiten hadden zich gigantische plassen gevormd, eerst maar eens een kop thee. Ik pakte de route voor de dag erbij en raadpleegde de buienradar, het zou de hele dag zo blijven. Na nog wat kopjes thee verder besloot ik vandaag wat later te vertrekken, rond het middaguur zou het misschien beter worden en we zouden een minicamping aandoen. Aangezien mijn tent niet groot genoeg is om even lekker in te bivakkeren leek het mij beter zo lang mogelijk hier te blijven zodat de avond op de camping niet al te lang zou zijn. We vertrokken uiteindelijk rond half 3 en zouden er zo'n twee uur over doen, vandaag loop ik voor Donja en alle regen die er valt zie ik maar als denkbeeldige tranen. Want die vallen er als plots je leven ruw verstoord wordt door zo'n treurig iets als een hersenbloeding, nog steeds vraag ik me af hoe het kan op zo'n jonge leeftijd en in gedachten ben ik bij hen die er dichtbij staan. Na een klein half uurtje stappen deed de eerste bewegwijzering waarop Purmerend aangegeven wordt zich op, ik kreeg een brok in mijn keel, na 5 weken weer je woonplaats op de borden te zien staan is toch wel even slikken. Om de hoek lag het eerste deel van de Schellingwouderbrug 'nou Uul daar gaan we, naar huis………' We liepen door Amsterdam Noord om zo via een onderdoorgang onder de A10 in Zunderdorp te komen, hier lag de camping in het voor mij o zo herkenbare Waterlandse landschap. Hier hebben we kleine kavels met kleine slootjes, dijkjes, rietkragen en een ruim assortiment aan weidevogels. Rond 5 uur liepen we de camping op, even daarvoor was het gestopt met regenen dat kwam mooi uit zo kon ik de tent tenminste droog opzetten. De campingbaas kwam naar buiten, we schudden elkaar de hand en hij wees mij de weg. Ullah zou een nacht aan de ketting staan, ik zocht een geschikt plekje en hamerde de pin stevig in de grond. We hebben hier weer te maken met kleigrond dus moest de pin wel goed de grond in voordat we juf bij de buren kunnen gaan halen ;) Een van de kinderen zou eerdaags jarig zijn en het kinderfeest was vandaag 'eet je mee? We hebben op je gerekend', het zou een pannenkoekenfeest zijn en daar zegt Anoes geen 'nee' tegen. Hoe leuk? Gisteren nog was ik zelf jarig, ik beschouwde dit feestje dan maar een beetje als mijn eigen partijtje, stiekem genoot ik van het simpele van een pannenkoek met poedersuiker. Na het eten besloot ik de tent op te zetten, het was nu nog even droog. Ik pakte mijn spullen en zocht een mooie plek vlak naast Uul, niet te dichtbij anders raken we in de knoop met scheerlijnen en een ketting. Ullah stond tevreden met haar neus aan de grond, een goed teken want dan vermaakt ze zich voorlopig. Op de achtergrond zie ik HET tankstation, het punt waarbij ik op de terugreis van vroegere vakanties altijd het gevoel kreeg 'weer thuis te zijn', morgen gaan we die kant op, morgen zit het erop. Ik ben er de afgelopen dagen veel mee bezig geweest, het thuiskomen, maar zo met het tankstation voor me kan ik thuis bijna ruiken en bekruipt mij het gevoel dat het goed geweest is zo, het is mooi geweest. Ietwat treurig en gigantisch vermoeit kroop ik mijn tent in, het was half 9 maar ik kon niet meer.
Anoeschka Fraikin

dakje met Geef-logo
opgehaald van
0%

donaties

0

dagen te gaan

Steun deze actie door mee te doen als teamlid.

deelnemen actie Deelnemen aan deze actie

Delen

De opbrengst van deze actie gaat naar
Deelnemen
×
Deelnemen aan deze actie